نامه رهبر شهید انقلاب به فرزندشان سید مصطفی

بسمه‌ تعالی

مصطفای عزیز

امید است سالم و شاد و در آن محیط صفا و خلوص، غرق ذکر و توجه و سرگرم خودسازی باشی.

البته لطف خدا شامل حال تو است مثل همیشه و ان‌شاء‌الله بیشترین استفاده را خواهی برد.

نامه تو را بعد از برگشتن از مشهد دیدم، ظاهراً تاریخ ۲۷ تیر را داشت.

اقامت من در مشهد هفت روز بود، نیمی به کار فشرده و نیمی به استراحت گذشت. جای تو در هر دو قسمت خالی بود، بچه‌ها را با خود به نیشابور و سبزوار بردم تا آیات و برکات الهی را در اجتماعات بزرگ و پرشور مردم ببینند و عظمت مردم را که رشحه‌‌ای از قدرت خدا است، درک کنند.

درباره‌ خط و ربط سیاسی، مواظب باش در دام بحث و مجادله نیفتی که نه دنیا دارد، نه آخرت. گاه کلمه‌‌ای ارشادی بی هر تعریض و تصریحی علیه این و آن بد نیست، مشروط بر آن‌که امید ثمری باشد و الّا فلا.

اطرافیان را به تقوا و ورع و عبادت و یاد دعوت کن، البته با توجه به این درس که “کونوا دعاة الناس بغیر السنتکم.”

تو را به خدای عزیز حکیم می‌سپارم.

در مورد توصیه‌ مطالعه و کتاب، قدری توضیح بیشتر بده تا ان‌شاء‌الله بفهمم چه باید کرد.

۶۵/۵/۷

 

انتهای پیام/