انتشار آگهی انتقال امیرحسین محمودی، اختلاف با یک بازیکن جوان را به پرسشی درباره شیوه مدیریت پرسپولیس تبدیل کرده است. پرونده‌ای که می‌توانست با تصمیم انضباطی و گفت‌وگو پیش برود، حالا خود باشگاه را در موقعیت پاسخگویی قرار داده است.
به گزارش ایلنا، پرسپولیس در اطلاعیه‌ای از باشگاه‌های داخلی و خارجی خواسته پیشنهادهای خود را برای انتقال قطعی یا قرضی امیرحسین محمودی ارائه کنند. هرچند متن آگهی از حمایت از آینده حرفه‌ای بازیکن سخن می‌گوید، انتشار آن پس از کنار گذاشته شدن محمودی از تمرینات گروهی، این اقدام را در معرض برداشت تنبیهی قرار داده است. مسئله صرفاً تصمیم به انتقال یک بازیکن نیست، بلکه شیوه اعلام آن و نسبتی است که با اختلاف اخیر دارد.
توضیح مطرح‌شده درباره بورسی بودن پرسپولیس نیز به‌تنهایی پاسخ این پرسش نیست. شفافیت مالی باید روشن کند تصمیم انتقال چگونه گرفته شده و منافع باشگاه چگونه حفظ می‌شود. برای مقایسه، بوروسیا دورتموند در جریان مذاکرات انتقال عثمان دمبله به بارسلونا در سال ۲۰۱۷، در اطلاعیه رسمی بازار سرمایه اعلام کرد پیشنهاد دریافتی را به دلیل تناسب نداشتن با ارزش بازیکن و شرایط بازار رد کرده است. این نمونه، تفاوت میان اطلاع‌رسانی درباره یک مذاکره اقتصادی و انتشار فراخوان عمومی برای انتقال بازیکنی درگیر اختلاف داخلی را نشان می‌دهد. البته از یک نمونه نمی‌توان درباره تمام تاریخ باشگاه‌های بورسی حکم قطعی صادر کرد.
در برخورد انضباطی نیز نمونه‌های قابل مقایسه وجود دارد. منچستریونایتد در اکتبر ۲۰۲۲، پس از خودداری کریستیانو رونالدو از ورود به زمین مقابل تاتنهام، او را از فهرست بازی چلسی کنار گذاشت. با این حال، پس از گفت‌وگو با اریک تن‌هاخ، بازیکن به تمرینات گروهی برگشت. دست‌کم در آن مقطع، مجازات مشخص بود و مسیر بازگشت نیز بسته نشد.
برای یافتن نمونه‌ای نزدیک‌تر، حتی نیازی به خروج از فوتبال ایران نیست. صالح حردانی پس از تصمیم سهراب بختیاری‌زاده از تمرینات استقلال کنار گذاشته شد، اما با پذیرش اشتباه و عذرخواهی، اجازه بازگشت گرفت. بختیاری‌زاده در دیدار با حردانی، از مسئولیت‌پذیری او استقبال کرده است. در مرحله حل اختلاف، استقلال حرفه‌ای‌تر عمل کرد: تصمیم سرمربی اجرا شد، بازیکن مسئولیت رفتارش را پذیرفت و امکان ادامه همکاری فراهم شد.
این مقایسه به معنای یکسان بودن تخلف‌ها یا تبرئه محمودی نیست. باشگاه حق دارد انضباط بخواهد و درباره ادامه همکاری تصمیم بگیرد. اما کیفیت مدیریت را باید با نتیجه برخورد سنجید: آیا اختلاف حل شده، منافع تیم حفظ شده و موقعیت بازیکن در بازار آسیب ندیده است؟ علنی کردن تمایل به واگذاری در میانه تنش، می‌تواند به خریدار احتمالی پیام بدهد که فروشنده برای جدایی عجله دارد.
پرسپولیس باید روشن کند محمودی بازیکنی است که برای بازگشتش شرط تعیین شده، یا بازیکنی که با تصمیم فنی و مدیریتی در مسیر انتقال قرار گرفته است. تا وقتی پاسخ این پرسش در خود باشگاه یکسان نباشد، انتشار آگهی بیش از آنکه نشانه شفافیت باشد، اختلاف تصمیم‌گیران را آشکار می‌کند.
انتهای پیام/
