گواهیهای انسانی/ ۲۰
در یک جامعه انسانی و سالم، ارزش انسانها از پول و خرج کردن و مصرف نمیآید و انسان نادان، چه مرد و چه زن، بابت نادانی و ناتوانیش جذاب نیست.
یادداشت مهمان، کورش علیانی، فعال فرهنگی: کمی پایینتر از فلکه دوم صادقیه، خیابانی از محمدعلی جناح سمت غرب میرود؛ طاهریان. از آنجا تا متروی صادقیه حدود ۷۵۰ متر راه است. در طاهریان بودم که دو نفر از من پرسیدند آقا مترو کدام طرف است؟ نشان دادم و مسیرم را به سمت مترو ادامه دادم. مدتی بعد دوباره از پشت سر صدایم زدند و گفتند پس کجا است؟ تابلوی راهنما را نشان دادم و گفتم به تابلو نگاه کنید، تابلو را دنبال کنید. مدتی بعد دوباره دیدم از فاصلهای بیش از بار قبل صدایم میزنند.
دردآور بود. دو نفر آدم عاقل، بالغ و نسبتا جوان، حدود سی ساله، نه بلد بودند از نقشه توی گوشیشان استفاده کنند، نه میتوانستند حدود ۹ دقیقه پیادهروی را تحمل کنند. دقیقا نمیدانم چه انتظاری داشتند. زمین را زیر پایشان لوله کنم تا سریع برسند؟ دکمه حرکت پیادهرو را بزنم که زیر پایشان حرکت کند و به ایستگاه برساندشان؟ روی دوشم تا ایستگاه ببرمشان؟
یک ماشین سواری رد میشد و صدایش زدند و او هم ایستاد و سوارشان کرد که به ایستگاه برساندشان. هزینههایی که برای اکستنشن مو و لباس و عینک آفتابی و گوشی کرده بودند کم نبود، برای همان گوشیای که حتی بلد نبودند از مسیریابهای رویش استفاده کنند. چرخه گردش سرمایه و افزایش سود در جهان سرمایهداری فقط به شرطی کار میکند که به شما بقبولانند تنها فضیلت شما داشتن و خرج کردن است. نه خرج کردن برای رفع نیاز، بلکه خرج کردن برای خرج کردن.
تصویر نادانی یا ناتوانی جذاب زنان یک تصویر زاییده پول است، پولی که کشورهای زورگو از جاهای دیگر جهان سرقت کردند و بعد با آن خود را به چرخه انقلاب صنعتی متصل نگه داشتند و جایی نزدیک راس آن نشستند. در یک جامعه انسانی و سالم، ارزش انسانها از پول و خرج کردن و مصرف نمیآید و انسان نادان، چه مرد و چه زن، بابت نادانی و ناتوانیش جذاب نیست.
ما در میانه یک جنگ هستیم که زورگویان علیه ایران عزیز راه انداختهاند. ممکن است خیلی راحت به دلیل جنگ چند ماه یا چند سال از بعضی امکانات صنعتی و فناورانه محروم بمانیم. حتی بدون جنگ، با توجه به فاجعههای زیست محیطی ممکن است انسان مجبور شود در تمام زمین گروهی از صنایع و فناوریها را حذف کند. این اصلا چیز عجیب و بعیدی نیست.
در آن زمان، نادانی و پول و مصرف فضیلت نخواهد بود. توان تابآوری است که نه تنها فضیلت خواهد بود که به ما کمک میکند که زنده بمانیم. در آن زمان کسی که سر از آشپزی در نمیآورد شانس خیلی کمی برای زنده ماندن دارد. کسی که آشپزی اروپایی همراه با سفرهآرایی بلد است هم شانس بالایی ندارد. کسی شانس دارد که بتواند با کمترین امکانات غذای مقوی برای خودش و کسانش بپزد.
اگر اینترنت نباشد، گوشی پانصد میلیونی به چه کار میآید؟ آنها که نقشههای آفلاین روی گوشی داشته باشند، احتمالا خواهند توانست راه خود را پیدا کنند. اما کسی برندۀ نهایی است که بتواند نقشه را در هر شکلش بخواند، اینترنتی، آفلاین، و کاغذی. باید به فکر خود فردایمان باشیم.
