چرخ و فلک شهربازی ها دیگر نمی چرخند


کاهش قدرت خرید خانوارها و افزایش هزینههای زندگی، تفریح و سرگرمی را به یکی از نخستین بخشهای قابل حذف در سبد هزینه خانوادهها تبدیل کرده است؛ وضعیتی که در کنار کاهش مراجعهکنندگان، فعالان صنعت شهربازی را نیز با مشکلات جدی مالی، کاهش درآمد و تعدیل نیرو مواجه کرده است. در این میان، شهربازیها که میتوانند فضایی برای نشاط خانوادگی، تحرک جسمی و رشد اجتماعی کودکان باشند، بیش از گذشته به حمایت و توجه نیاز دارند.
به گزارش ایلنا، شهربازیها برای بسیاری از خانوادهها یکی از معدود فضاهایی هستند که امکان تجربه ساعاتی متفاوت، دور شدن از روزمرگی و گذراندن اوقات فراغت در کنار فرزندان را فراهم میکنند. با این حال، شرایط اقتصادی سالهای اخیر باعث شده است رفتن به شهربازی نیز مانند سفر، رستوران و دیگر فعالیتهای تفریحی، برای بخشی از خانوارها به هزینهای قابل حذف تبدیل شود.
وقتی بخش عمده درآمد خانواده صرف مسکن، خوراک، درمان، آموزش و هزینههای ضروری زندگی میشود، طبیعی است که تفریح در اولویتهای بعدی قرار بگیرد. در چنین شرایطی، خانوادهها ممکن است به جای مراجعه ماهانه یا هفتگی به مراکز تفریحی، تنها در مناسبتهای خاص به شهربازی بروند یا اساساً این هزینه را از برنامههای خود حذف کنند.
آمارهای اقتصادی نیز این وضعیت را تأیید میکند. بر اساس بررسی دادههای هزینه و درآمد خانوار در سال ۱۴۰۴، درآمد حقیقی خانوارهای شهری حدود ۶ درصد و هزینه حقیقی آنها ۳.۲ درصد کاهش یافته است؛ موضوعی که از کوچکتر شدن قدرت مصرفی خانوادهها حکایت دارد.
شهربازیداران؛ گرفتار کاهش مشتری و افزایش هزینهها
کاهش استقبال مردم تنها به معنای کمشدن تعداد مراجعهکنندگان نیست؛ این اتفاق مستقیماً درآمد مجموعههای تفریحی را تحت تأثیر قرار میدهد. در حالی که هزینههایی مانند اجارهبها، حقوق کارکنان، تعمیر و نگهداری تجهیزات، برق و سایر مخارج جاری همچنان پابرجاست، کاهش فروش بلیت باعث شده است فاصله میان درآمد و هزینه بسیاری از شهربازیها بیشتر شود.
رضا مردانی، رئیس انجمن شهربازیداران ایران در صحبتهای چند وقت اخیر خود مدام از کاهش شدید استقبال مردم و مشکلات مالی این صنف خبر داد و اعلام کرد برآوردهای اولیه نشان میدهد در بسیاری از مجموعهها دستکم نیمی از کارکنان تعدیل شدهاند. وی همچنین افزایش هزینههای اجاره، حقوق پرسنل و نگهداری تجهیزات را از مهمترین مشکلات فعالان این حوزه عنوان کرده است.
این شرایط یک چرخه اقتصادی نامطلوب ایجاد میکند؛ کاهش قدرت خرید مردم به افت مراجعه منجر میشود، کاهش مراجعه درآمد شهربازیها را پایین میآورد و افت درآمد نیز توان مجموعهها برای حفظ نیروی انسانی، نوسازی تجهیزات و توسعه خدمات را محدود میکند. در نتیجه، کسبوکارهایی که میتوانند نقش مهمی در اقتصاد تفریح و گردشگری شهری داشته باشند، برای ادامه فعالیت با دشواری روبهرو میشوند.
بازی و تفریح؛ نیازی فراتر از سرگرمی
در کنار مسائل اقتصادی، نباید از اهمیت تفریح در زندگی کودکان و خانوادهها غافل شد. بازی برای کودکان صرفاً راهی برای گذراندن وقت نیست؛ بلکه یکی از ابزارهای مهم یادگیری، تقویت خلاقیت، رشد مهارتهای اجتماعی و تجربه تعامل با دیگران محسوب میشود.
حضور در محیطهای تفریحی و بازی، فرصتی برای تحرک جسمی، تجربههای تازه، برقراری ارتباط با همسالان و تقویت استقلال کودک فراهم میکند. از سوی دیگر، همراهی والدین با فرزندان در چنین فضاهایی میتواند به تقویت ارتباط عاطفی خانواده و ایجاد خاطرات مشترک کمک کند.
در شرایطی که بخش قابلتوجهی از اوقات کودکان در فضای بسته خانه، مدرسه یا مقابل نمایشگرها سپری میشود، وجود فضاهای تفریحی در دسترس اهمیت بیشتری پیدا میکند. شهربازیها میتوانند بخشی از این نیاز را پاسخ دهند و به ایجاد نشاط در زندگی روزمره خانوادهها کمک کنند.
تفریح نباید به کالایی لوکس تبدیل شود
مسئله اصلی این است که کاهش مراجعه خانوادهها به شهربازیها را نمیتوان صرفاً به تغییر سلیقه یا کاهش علاقه مردم نسبت داد. در بسیاری از موارد، خانوادهها همچنان به تفریح و گذراندن وقت با فرزندان خود علاقهمندند، اما هزینههای زندگی امکان اختصاص بودجه کافی به این بخش را از آنها گرفته است.
از این رو، حمایت از صنعت شهربازی باید همزمان دو هدف را دنبال کند؛ نخست کمک به بقای اقتصادی فعالان این صنف و جلوگیری از تعطیلی مجموعهها و تعدیل بیشتر نیروها و دوم فراهم کردن امکان استفاده خانوادهها از خدمات تفریحی با هزینهای متناسب با توان اقتصادی آنها.
ارائه بلیتهای خانوادگی و تخفیفهای گروهی، بستههای تفریحی با قیمت مناسب، حمایت از مجموعههای فعال و کاهش فشار هزینههای جاری میتواند بخشی از راهکارهای بازگشت رونق به این صنعت باشد.
در نهایت، شهربازیها تنها محل کسب درآمد برای بهرهبرداران نیستند، بلکه بخشی از امکانات مورد نیاز شهر برای تأمین نشاط اجتماعی و پاسخ به نیازهای تفریحی کودکان و خانوادهها محسوب میشوند. اگر شرایط اقتصادی بهگونهای پیش برود که تفریح بهطور کامل از برنامه خانوادهها حذف شود، آسیب آن تنها متوجه فعالان این صنف نخواهد بود؛ بلکه فرصتهای اجتماعی، عاطفی و تربیتی کودکان نیز محدودتر خواهد شد. حفظ این صنعت، در واقع حفظ بخشی از حق خانوادهها برای داشتن زندگی شادتر و متعادلتر است.
انتهای پیام/