دانش و فناوری

آیا نور جای برق را در پردازنده‌ها می‌گیرد؟ نسل جدید تراشه‌ها در راه است

افزایش استفاده از هوش مصنوعی، گسترش مراکز داده و رشد برنامه‌های دیجیتال پیشرفته، نیاز به پردازنده‌هایی سریع‌تر و کم‌مصرف‌تر را بیش از گذشته افزایش داده است. بااین‌حال، پردازنده‌های سنتی برای دستیابی به عملکرد بالاتر با چالش‌هایی مانند مصرف انرژی زیاد، تولید گرما و محدودیت در انتقال داده روبه‌رو هستند. در این میان، تراشه‌های فوتونی یا نوری به‌عنوان فناوری نوظهوری مطرح شده‌اند که می‌توانند بخشی از این محدودیت‌ها را برطرف کنند.

این تراشه‌ها به‌جای اتکای کامل به جریان الکترون‌ها برای انتقال اطلاعات و انجام برخی محاسبات، از فوتون‌ها یا ذرات تشکیل‌دهنده نور استفاده می‌کنند. هدف از توسعه آن‌ها صرفاً افزایش سرعت پردازنده‌های فعلی نیست، بلکه تغییر بخشی از شیوه پردازش اطلاعات در رایانه‌ها و تجهیزات الکترونیکی است.
 

تراشه‌های نوری چگونه کار می‌کنند؟

پردازنده‌های معمولی از میلیاردها ترانزیستور تشکیل شده‌اند که با کنترل جریان سیگنال‌های الکتریکی، عملیات منطقی و محاسباتی را انجام می‌دهند. این فناوری طی دهه‌های گذشته پیشرفت چشمگیری داشته است، اما افزایش تعداد ترانزیستورها و سرعت پردازش، چالش‌هایی مانند مصرف برق، دفع گرما و انتقال داده میان اجزای مختلف تراشه را به همراه داشته است.

در مقابل، تراشه‌های فوتونی برای انتقال اطلاعات و اجرای برخی عملیات محاسباتی از نور استفاده می‌کنند. این تراشه‌ها به اجزایی مانند موجبرهای نوری، تعدیل‌کننده‌ها و آشکارسازها مجهز هستند که وظیفه هدایت، کنترل و دریافت سیگنال‌های نوری را بر عهده دارند.

یکی از مزیت‌های مهم این فناوری، امکان استفاده از طول موج‌های مختلف نور برای انتقال هم‌زمان چندین جریان اطلاعاتی است. این روش می‌تواند پهنای باند ارتباطی را افزایش دهد و انتقال حجم زیادی از داده‌ها را با سرعت بالاتر امکان‌پذیر کند.

همچنین انتقال نوری اطلاعات در برخی کاربردها می‌تواند تلفات انرژی ناشی از ارتباطات الکتریکی را کاهش دهد؛ موضوعی که به‌ویژه در ارتباط میان پردازنده‌ها و حافظه‌ها در مراکز داده اهمیت زیادی دارد.
 

چرا هوش مصنوعی به تراشه‌های فوتونی نیاز دارد؟

هوش مصنوعی یکی از مهم‌ترین حوزه‌هایی است که می‌تواند از مزایای محاسبات نوری بهره ببرد. مدل‌های پیشرفته هوش مصنوعی برای آموزش و اجرا به حجم عظیمی از محاسبات نیاز دارند. ضرب و جمع ماتریس‌ها از جمله عملیات پرتکراری هستند که بخش مهمی از پردازش شبکه‌های عصبی را تشکیل می‌دهند.

پردازنده‌های نوری می‌توانند برخی از این محاسبات را با استفاده از تداخل امواج نور و ویژگی‌های فیزیکی آن انجام دهند. چنین رویکردی امکان پردازش موازی داده‌ها را فراهم می‌کند و می‌تواند در افزایش سرعت و کاهش مصرف انرژی مؤثر باشد.

در آوریل ۲۰۲۵ ، پژوهش‌های منتشرشده در مجله علمی نیچر (Nature) پیشرفت‌هایی را در زمینه توسعه شتاب‌دهنده‌های نوری یکپارچه نشان دادند که برای انجام محاسبات مرتبط با هوش مصنوعی طراحی شده‌اند.

پژوهش‌های دیگری نیز به بررسی شبکه‌های عصبی مبتنی بر نور پرداخته‌اند. یکی از این رویکردها، شبکه عصبی بازگشتی کاملاً نوری است که نرخ عملیاتی تا ۱۰۰ گیگاهرتز را هدف قرار می‌دهد.

این دستاوردها نشان می‌دهند محاسبات نوری به‌تدریج از مرحله ایده‌های نظری فراتر رفته و به سمت نمونه‌های آزمایشی پیشرفته حرکت می‌کند.

 

 

آیا تلفن‌های هوشمند و رایانه‌ها به پردازنده نوری مجهز می‌شوند؟

با وجود پیشرفت‌های اخیر، جایگزینی کامل پردازنده‌های الکترونیکی با نمونه‌های نوری در آینده نزدیک چندان محتمل نیست. نور برای انتقال سریع داده‌ها و اجرای برخی محاسبات موازی مزایای قابل توجهی دارد، اما در تمام وظایف پردازشی برتری ندارد.

مدارهای الکترونیکی همچنان برای اجرای عملیات منطقی دقیق، مدیریت حافظه، کنترل سیستم‌عامل و اجرای نرم‌افزارهای عمومی عملکرد مناسبی دارند.

به همین دلیل، بسیاری از پژوهشگران به‌جای جایگزینی کامل فناوری الکترونیکی، روی توسعه پردازنده‌های هیبریدی تمرکز کرده‌اند. در این معماری، اجزای نوری وظیفه انجام محاسباتی را بر عهده می‌گیرند که از سرعت و پردازش موازی سود می‌برند، درحالی‌که مدارهای الکترونیکی مدیریت داده‌ها، کنترل و سایر وظایف سیستم را انجام می‌دهند.

این رویکرد می‌تواند مسیر عملی‌تری برای ورود فناوری فوتونی به محصولات تجاری باشد.
 

چه موانعی بر سر راه تراشه‌های نوری قرار دارد؟

با وجود ظرفیت بالای این فناوری، تجاری‌سازی گسترده تراشه‌های فوتونی همچنان با موانع فنی و صنعتی متعددی روبه‌رو است.

یکی از مهم‌ترین چالش‌ها، ادغام مؤثر منابع تولید نور، حسگرها و مدارهای الکترونیکی در یک تراشه کوچک است. تولید انبوه این قطعات نیز به فناوری‌های ساخت پیشرفته و هزینه‌های قابل مدیریت نیاز دارد.

از سوی دیگر، تبدیل سیگنال‌های الکتریکی به نوری و برعکس همچنان به انرژی نیاز دارد. اگر این فرایند بهینه نشود، بخشی از صرفه‌جویی انرژی مورد انتظار از بین خواهد رفت.

دقت محاسبات، کنترل سیگنال‌های نوری، مدیریت گرما و توسعه فناوری‌های حافظه سازگار با این معماری نیز از دیگر چالش‌های پیش روی محققان هستند.
 

آینده پردازنده‌ها؛ همکاری نور و الکتریسیته

تراشه‌های نوری احتمالاً در آینده نزدیک جای پردازنده‌های سنتی را به‌طور کامل نخواهند گرفت، اما می‌توانند به یکی از اجزای مهم نسل بعدی رایانه‌ها و مراکز داده تبدیل شوند.

هوش مصنوعی، شبیه‌سازی‌های علمی و ارتباطات پرسرعت از جمله حوزه‌هایی هستند که بیشترین ظرفیت بهره‌گیری از این فناوری را دارند.

اگر شرکت‌های فناوری بتوانند چالش‌های تولید و هزینه را برطرف کنند، محاسبات نوری می‌تواند به توسعه مراکز داده کم‌مصرف‌تر، پردازنده‌های کارآمدتر و سامانه‌هایی با توان پردازشی بالاتر کمک کند.

در مجموع، آینده محاسبات احتمالاً نه به حذف کامل الکترونیک، بلکه به همکاری نزدیک‌تر نور و الکتریسیته وابسته خواهد بود؛ ترکیبی که می‌تواند پاسخ بخشی از نیازهای پردازشی عصر هوش مصنوعی را فراهم کند.

منبع ایتنا
آگهی
دکمه بازگشت به بالا