انزوای اجتماعی به معنای تماس و مشارکت محدود با دیگران است در حالی که تنهایی تجربهای ذهنی از گسسته بودن از دنیای اطراف است. هرچند این دو یک چیز نیستند اما یک پژوهش جدید که در نشریه Nature Communications (منبع به زبان انگلیسی) منتشر شده نشان میدهد هر دو با کاهش سالهای سالم زندگی ارتباط دارند.
به طور میانگین تنهایی و انزوای اجتماعی حدود شش سال از سالهای عاری از بیماری را از افراد میگیرد و هم بر سلامت جسم و هم بر سلامت روان اثر منفی میگذارد؛ این نتیجه تحلیل دادههای بیش از ۲۷۰ هزار بزرگسال ۴۰ تا ۶۹ ساله است.
لو چی، استاد دانشگاه تولین و نویسنده اصلی این مقاله، گفت: «به طور کلی این مطالعه نشان داد انزوای اجتماعی و تنهایی میتواند تاثیر چشمگیری بر طول عمر عاری از بیماری داشته باشد.»
این مطالعه نشان داد این ارتباطها برای از دست رفتن سالهای بدون اختلالات روانی مانند افسردگی و اضطراب قویتر از سالهای بدون بیماریهای جسمی مانند دیابت نوع ۲، بیماریهای قلبی عروقی، بیماریهای مزمن تنفسی، بیماریهای تخریبکننده عصب و سرطان است.
خبر خوب این است که حفظ یک سبک زندگی سالم میتواند تاثیر منفی انزوای اجتماعی را تا حدی کاهش دهد. اما خبر بد این است که به نظر نمیرسد بتواند آسیب ناشی از تنهایی را جبران کند.
در سن ۵۰ سالگی، افرادی که هم تنهایی و هم انزوای اجتماعی را تجربه میکردند در مقایسه با کسانی که هیچیک را تجربه نمیکردند سالهای کمتری را بدون ابتلا به بیماریهای مزمن مهم میگذراندند.
تاثیر بر زنان و مردان چه تفاوتی دارد؟
زنان و مردان به یک شکل از تنهایی و انزوای اجتماعی آسیب نمیبینند و این تفاوت در تاثیری که بر سلامت آنها میگذارد هم دیده میشود. چون زنان ممکن است ارتباط عاطفی را در اولویت قرار دهند مشکلات سلامت روان آنها بیشتر با تنهایی پیوند دارد در حالی که سلامت روان مردان ارتباط نزدیکتری با انزوای اجتماعی نشان میدهد.
در میان زنان تنهایی و انزوای اجتماعی به معنای ۲.۴ سال زندگی در وضعیت بدتر جسمی و ۳.۷ سال در وضعیت بدتر روانی بود، در حالی که برای مردان به معنای از دست دادن ۱.۷ سال از زندگی بدون بیماریهای جسمی و ۵.۸ سال از زندگی بدون اختلالات روانی بود.
مردان بیش از زنان در معرض تجربه همزمان تنهایی و انزوای اجتماعی بودند بیشتر با کمبود منابع اجتماعی، مادی و اقتصادی روبهرو میشدند و امتیاز پایینتری در شاخص سبک زندگی سالم داشتند.
به گفته پژوهشگران این شکاف جنسیتی شاید با تفاوت در شیوه دریافت حمایت و رسیدن به بهزیستی روانی توضیح داده شود؛ مردان بیشتر بر حضور فیزیکی و تعاملات اجتماعی مکرر تکیه میکنند و زنان بیشتر از حمایت عاطفی بهره میبرند.
