آمیگدال؛ فراتر از مرکز پردازش احساسات
آمیگدال (Amygdala) ناحیه‌ای کوچک و بادامی‌شکل در عمق لوب گیجگاهی مغز است که بیشتر به دلیل نقش آن در پردازش احساسات، به‌ویژه ترس، شناخته می‌شود.
با این حال، پژوهش جدید محققان مرکز پزشکی Cedars-Sinai نشان می‌دهد عملکرد این بخش از مغز ممکن است فراتر از پردازش احساسات باشد. نتایج این مطالعه که در مجله علمی Nature Neuroscience منتشر شده، حاکی از آن است که گروه‌هایی از سلول‌های عصبی آمیگدال در انتخاب اطلاعاتی که ارزش ثبت در حافظه بلندمدت دارند نیز نقش ایفا می‌کنند.
نکته جالب این پژوهش آن است که این سازوکار حتی درباره تصاویر و تجربه‌های بصری معمولی نیز مشاهده شده است؛ یعنی اطلاعاتی که لزوماً با احساسات شدید یا اتفاقات مهم زندگی ارتباطی ندارند.
مغز چگونه تصمیم می‌گیرد چه چیزی را به خاطر بسپارد؟
برای بررسی این موضوع، پژوهشگران فعالیت الکتریکی مغز ۱۱۲ بیمار مبتلا به صرع را تحلیل کردند. این بیماران برای اهداف درمانی و بررسی‌های پزشکی، الکترودهایی در مغز خود داشتند که امکان ثبت فعالیت نورون‌ها را فراهم می‌کرد.
در جریان آزمایش، تصاویری از اشیا، حیوانات، چهره‌ها و مناظر به شرکت‌کنندگان نشان داده شد. سپس پژوهشگران توانایی آن‌ها را در به خاطر آوردن تصاویر مشاهده‌شده ارزیابی کردند.
نتایج نشان داد شدت پاسخ برخی گروه‌های نورونی آمیگدال به تصاویر در نخستین مواجهه با آن‌ها، با احتمال به خاطر سپردن همان تصاویر در آینده ارتباط دارد.
به بیان دیگر، فعالیت مغز هنگام مشاهده اولیه یک تصویر می‌تواند تا حدی پیش‌بینی کند که آیا آن تصویر بعداً در حافظه باقی خواهد ماند یا فراموش خواهد شد.
این یافته نشان می‌دهد فرایند انتخاب اطلاعات برای ذخیره‌سازی در حافظه ممکن است بسیار زودتر از زمانی آغاز شود که فرد به اهمیت یک تجربه آگاه می‌شود.
ارتباط این کشف با آلزایمر و صرع چیست؟
محققان معتقدند شناخت بهتر نقش آمیگدال در شکل‌گیری حافظه می‌تواند به درک سازوکار اختلالات حافظه کمک کند.
این موضوع به‌ویژه برای بیماری‌هایی مانند آلزایمر و صرع اهمیت دارد؛ بیماری‌هایی که می‌توانند عملکرد طبیعی حافظه و فعالیت شبکه‌های عصبی مغز را تحت تأثیر قرار دهند.
شناخت دقیق‌تر سلول‌های عصبی دخیل در انتخاب و تثبیت خاطرات ممکن است در آینده مسیرهای تازه‌ای برای بررسی روش‌های درمانی و مداخلات مرتبط با اختلالات حافظه فراهم کند.
البته پژوهشگران تأکید می‌کنند که نتایج فعلی به معنای اثبات امکان تقویت حافظه از طریق تحریک یا دست‌کاری فعالیت آمیگدال نیست. ارتباط مشاهده‌شده میان فعالیت نورون‌ها و به خاطر سپردن تصاویر، به‌تنهایی رابطه علت و معلولی را ثابت نمی‌کند و برای مشخص شدن سازوکار دقیق این فرایند به تحقیقات بیشتری نیاز است.
