این قمر جدید را نخستین بار کریستیان شارنتسکی، اخترشناس مجارستانی که در کشف سیارک‌ها بسیار فعال است، شناسایی کرد. این قمر کوچک پیش از آنکه سال ۲۰۲۷ از میدان گرانشی زمین خارج شود، یک و نیم دور گرد سیارهٔ ما خواهد چرخید.
شارنتسکی نخستین بار در ماه اوت این سنگ فضایی را رصد کرد، اما موسسهٔ سیارات کوچک اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی (IAU) تازه اخیراً آن را گزارش کرده است.
بر اساس بازسازی مسیر مداری این سیارک، این جرم آسمانی معمولاً هر ۳۵۹ روز یک بار به دور خورشید می‌چرخد و تقریباً هر ۱۰ سال یک بار، به زمین نزدیک می‌شود.
کمترین فاصله سیارک «کیوکیو۸ ۲۰۲۶» از زمین در مدت کوتاهی که به دور سیاره ما می‌چرخد، حدود ۵۶۸ هزار کیلومتر خواهد بود که تقریباً ۱.۵ برابر میانگین فاصله زمین تا ماه است.
سیارک «کیوکیو۸ ۲۰۲۶» با قطری حدود دو متر هیچ خطری برای زمین ندارد، زیرا اگر در مسیر برخورد مستقیم با زمین قرار بگیرد، احتمالاً در جو زمین نابود خواهد شد.
قرار گرفتن تکه‌های کوچک سنگ‌های فضایی در مدار زمین پدیده غیرمعمولی نیست. پژوهشی در سال گذشته نشان داد که ممکن است در هر زمان، تا شش قمر کوچک موقتی در مدار زمین وجود داشته باشند.
بسیاری از این قمرهای کوچک ممکن است در واقع قطعاتی از خود ماه باشند که در پی وقوع یک برخورد به فضا پرتاب شده‌اند.
یکی از این قمرهای کوچک که ممکن است خاستگاه آن ماه باشد، «کاموئوالوا» (Kamoʻoalewa) است که سال ۲۰۱۶، زمانی که این سیارک ۴۰ متری به یک شبه‌قمر زمین تبدیل شد، کشف شد.
نویسندگان این مقاله نوشتند: «طیف آن شباهت زیادی به طیف آن دسته از نمونه‌های قمری دارد که تحت تأثیر هوازدگی فضایی قرار گرفته‌اند. این شباهت نشان می‌دهد که کاموئوالوا از ماه منشا گرفته است.»
«اینکه کاموئوالوا از ماه منشأ گرفته است، نشان می‌دهد که برخوردها با سطح ماه قطعات بزرگی از آن را در سامانهٔ زمین و ماه پراکنده کرده‌اند. این موضوع برای درک خاستگاه اجرام نزدیک به زمین (NEOs)، شکل‌گیری قمرهای سیاره‌های زمین‌سان و خطرات احتمالی این اجرام برای زمین اهمیت اساسی دارد.»
طول عمر اجرام نزدیک به زمین معمولاً بین یک تا ۱۰ میلیون سال است، هرچند برخی از آن‌ها تا ۱۵۰ میلیون سال نیز دوام می‌آورند.
