به گزارش ایتنا و به نقل از SciTechDaily، اکنون پژوهشگران دانشگاه میشیگان با بررسی داده‌های بیش از یک قرن، هیچ سیارهٔ غول‌پیکری نیافته‌اند و وجود اجرامی هم‌جرم مشتری یا سنگین‌تر را در بخش‌هایی از منظومه رد کرده‌اند.
چرا نشانه‌های سیاره گمراه‌کننده بودند؟
روش سرعت شعاعی، حرکت رفت‌وبرگشتی ستاره را بر اثر گرانش سیارهٔ احتمالی اندازه‌گیری می‌کند. بااین‌حال، تغییرات سطح ستاره نیز می‌تواند نشانه‌ای مشابه ایجاد کند. گروه پژوهشی با تحلیل داده‌های تاریخی و رصدهای تلسکوپ‌های پیشرفته در شیلی و آمریکا نشان داد که تغییرات سطحی دو ستاره، این حرکت ظاهری را توضیح می‌دهد.
آیا سیاره‌های کوچک‌تر وجود دارند؟
بر اساس یافته‌ها، در اطراف ستارهٔ نخست، سیاره‌های هم‌جرم مشتری یا بزرگ‌تر در فاصلهٔ کمتر از ۵ واحد نجومی رد شده‌اند. این محدوده برای ستارهٔ دوم به نیم واحد نجومی می‌رسد. گفتنی است یک واحد نجومی تقریباً برابر فاصلهٔ زمین تا خورشید است.
بااین‌حال، احتمال وجود سیاره‌هایی کوچک‌تر، حتی در محدودهٔ زیست‌پذیر این منظومه، همچنان مطرح است؛ جایی که ممکن است آب مایع روی سطح سیارهٔ سنگی دوام بیاورد.
مایکل مایر، از پژوهشگران این مطالعه، می‌گوید این نتایج به طراحی جست‌وجوهای آینده کمک می‌کند. همچنین، رصدخانهٔ آیندهٔ جهان‌های زیست‌پذیر ناسا ممکن است این منظومه را بررسی کند.
بنابراین، نبود غول‌های گازی به معنای نبود سیاره نیست و شاید فصل تازه‌ای از کشف جهان‌های نزدیک در پیش باشد.
