به گزارش ایتنا و به نقل از Scitechdaily، یک مطالعه جدید و پیشگامانه از سوی محققان دانشگاه مک‌گیل و دانشکده پزشکی ییل، این فرضیه دیرینه را کاملاً زیر سوال می‌برد و آشکار می‌سازد که سیستم‌های شنوایی و حسی-لمسی مغز، نقشی بسیار بزرگ‌تر و حیاتی‌تر در یادگیری و حافظه گفتار ایفا می‌کنند تا پیش‌تر تصور می‌شد.
برای بررسی این موضوع، تیم تحقیقاتی گفتار شرکت‌کنندگان را به صورت بلادرنگ تغییر داد و آنها را مجبور به سازگاری با الگوهای گفتاری جدید کرد. سپس از روش تحریک مغزی غیرتهاجمی به نام «تحریک مغناطیسی ترانس‌کرانیال» (TMS) استفاده کردند تا فعالیت موقتاً در سه ناحیه کلیدی مختل شود: قشر شنوایی، قشر حسی-لمسی و قشر حرکتی. محققان سنجیدند که شرکت‌کنندگان تا چه حد الگوهای گفتاری جدید را ۲۴ ساعت بعد به خاطر سپرده‌اند.
نیشانت راو، نویسنده همکار مطالعه، بیان کرد: «مطالعه ما فرضیه‌ای که حافظه‌های گفتاری جدید صرفاً به تغییرات در نواحی حرکتی مغز وابسته هستند را به چالش می‌کشد. در عوض، این یافته‌ها بر اهمیت تغییرات در نواحی شنوایی و حسی-لمسی مغز در شکل‌گیری نحوه یادگیری ما برای صحبت کردن تأکید دارند.»
این یافته‌ها که در مجله «دانشنامه آکادمی علوم ملی آمریکا» منتشر شده‌اند، می‌توانند به‌طور عمیقی بر درمان‌های آینده برای بازیابی گفتار پس از سکته مغزی تأثیر بگذارند و فناوری‌های مغز-گفتار را با تمرکز بر مکانیسم‌های پردازش حسی به جای صرفاً حرکتی، بهبود بخشند.
.jpg "رابطه تغذیه با وزوز گوش: غذاهای مفید و مضر برای سلامت شنوایی")