میومیوکردن گربه‌ها بی‌دلیل نیست؛ آن‌ها از شما می‌خواهند مشکلی را حل کنید

شاید شنیدن این واقعیت برای صاحبان گربه‌ها چندان خوشایند نباشد، اما پژوهش‌های جدید نشان می‌دهد که گربه خانگی شما اگر زیاد میومیو می‌کند احتمالاً نسبت به نحوه رسیدگی‌تان به امور ناراضی است. پژوهشگران می‌گویند صداها، ناله‌ها و میومیوهای ممتد این حیوانات تنها اعتراضی ساده به اوضاع جهان پیرامون نیست؛ آنها با این ترفند تلاش می‌کنند توجه سرپرست خود را جلب کنند تا مشکل پیش‌آمده را برطرف کند.

رفتارشناسان جانوری در دانشگاه سائوپائولو در کشور برزیل، برای بررسی این موضوع، مشکلی را وارد زندگی ۳۸ گربه خانگی کردند تا ببینند در حضور یا غیاب سرپرست انسانی، چه واکنشی نشان می‌دهند. طبق مشاهدات، هنگامی که سرپرستان آنها در همان نزدیکی حضور داشتند، سروصدای گربه‌ها چهار برابر افزایش یافت.

محققان این پژوهش که نتایج آن در نشریه «Animal Behaviour» منتشر شده است، می‌نویسند:

«این نتایج هم‌راستا با این فرضیه است که میومیو کردن نقشی ارتباطی در تعاملات میان گربه و انسان ایفا می‌کند.»

گربه‌ها مهارت‌های ارتباطی گسترده و اغلب بسیار نامحسوسی در رفتار خود دارند، اما به‌نظر می‌رسد یکی از این مهارت‌ها، یعنی میومیو کردن، مشخصاً برای تعامل با انسان‌ها ارتقا پیدا کرده است. دانشمندان از سال‌ها قبل می‌دانند که گربه‌ها در حضور انسان‌ها پیوسته و گاه با صدای بلند میومیو می‌کنند، درحالی‌که چنین رفتاری را در برخورد با هم‌نوعان خود بسیار به‌ندرت انجام می‌دهند. علاوه‌براین، گربه‌های خیابانی و وحشی بسیار کمتر از گربه‌های خانگی میومیو می‌کنند؛ نکته‌ای که به‌خوبی ثابت می‌کند این رفتار مستقیماً به نزدیکی با انسان‌ها ارتباط دارد.

دانشمندان از گذشته احتمال می‌دادند که این صداها تلاشی برای وادار کردن انسان‌ها به انجام کارهایی مشخص است؛ صداهایی که بسته به درخواست غذا، تقاضای نوازش یا باز کردن درهای بسته لحن متفاوتی پیدا می‌کنند. اما تفاوت بزرگی میان ناله کردن از سر کلافگی صرف با صدا زدن یک دستیار برای انجام وظایفش وجود دارد.

رفتار گربه‌ها در مواجهه با چالش‌های غیرقابل‌حل

پژوهشگران برزیلی برای سنجش این رفتار به سراغ ۳۸ گربه خانگی رفتند که صاحبانشان تأیید کرده بودند این حیوانات برای دریافت غذا تمایل زیادی به میومیو کردن دارند. محققان هر گربه را در شرایطی قرار دادند که حیوان قادر به حل آنها نبود؛ مثلاً خوراکی موردعلاقه‌شان داخل یک جعبه پلاستیکی سوراخ‌دار جاسازی شده بود. گربه‌ها بوی غذا را استشمام می‌کردند و از وجود آن مطمئن بودند، اما امکاناتی برای دسترسی به محتوای جعبه در اختیار نداشتند.

در حقیقت گربه‌ها به ابزاری متکی بودند که فقط انسان به آن مجهز است؛ یعنی انگشتان دست. دانشمندان رفتار حیوانات را در بازه زمانی یک دقیقه‌ای در دو وضعیت مختلف زیر نظر گرفتند؛ بار اول درحالی‌که یک فرد در اتاق حضور داشت و توجهش به آنها بود و بار دوم زمانی که هیچ انسانی درون اتاق قرار نداشت.

زمانی که یک انسان در دسترس بود تا گربه شکایتش را اعلام کند، سروصدای اتاق به اوج خود می‌رسید. محققان در مجموع ۸۶ بار میومیو در حضور انسان ثبت کردند، اما وقتی حیوان در اتاق تنها گذاشته شد، این رقم به ۲۰ بار محدود شد. تحلیل‌های آماری نشان داده احتمال میومیو کردن گربه در حضور انسان بیش از ۱۶ برابر افزایش پیدا می‌کند.

این پژوهش همچنین نشان داده که این صداها واکنشی مستقیم به مشکل پیش‌آمده است. گربه‌ها هنگام ایجاد صدا، مستقیماً به فرد حاضر در اتاق نگاه می‌کردند و گاهی نگاهشان را بین خوراکی و شخص جابه‌جا می‌کردند؛ رفتاری که بی‌شباهت به التماس برای سروسامان دادن به وضعیت غیرقابل‌قبول فعلی نبود. در سوی مقابل، هنگامی که انسانی در اتاق نبود، گربه‌ها ترجیح می‌دادند بدون ایجاد صدا، سر جای خود ساکن بایستند و به درِ خروجی خیره شوند.

این رفتار نشان می‌دهد که گربه‌ها صرفاً از وضعیت نامساعد دنیا شاکی نیستند، بلکه رفتار خود را کاملاً براساس در دسترس بودن فردی که بتواند وضعیت را اصلاح کند، هماهنگ می‌کنند. البته این موضوع لزوماً به این معنا نیست که گربه‌ها به شکلی خودآگاه متوجه‌ هستند انسان توانایی حل مشکل را دارد، اما به وضوح نشان می‌دهد میومیو کردن چیزی فراتر از تخلیه غیرارادی احساسات این حیوان است.

درنهایت دانشمندان یادآور شده‌اند که جامعه آماری این تحقیق محدود به ۳۸ گربه بوده و از گربه‌هایی استفاده شده که ذاتاً پرحرف و متقاضی غذا بودند. بنابراین ممکن است این نتایج برای تمام گربه‌ها صدق نکند.