دانش و فناوری

پژوهش جدید: تنهایی مداوم ریسک ابتلا به زوال عقل را تا ۳۸ درصد افزایش می‌دهد

افرادی که تقریباً همیشه احساس تنهایی می‌کنند، ممکن است با خطر بسیار بیشتری برای ابتلا به زوال عقل روبه‌رو باشند. این نتیجه مطالعه جدیدی است که در آن بزرگسالان سالمند در بازه زمانی سه دهه‌ای تحت نظر قرار گرفته‌اند.

در‌حال‌حاضر هیچ درمان قطعی برای زوال عقل که حدود ۵۷ میلیون نفر را در سراسر جهان درگیر کرده است، وجود ندارد؛ اما ترکیبی از عوامل ژنتیکی و سبک زندگی مانند ورزش، مصرف الکل و سیگارکشیدن می‌تواند بر احتمال ابتلای افراد به این بیماری تأثیر بگذارد. حالا طبق اعلام یک گروه تخصصی در نشریه علمی The Lancet، انزوای اجتماعی نیز یکی دیگر از عوامل خطرساز در این زمینه محسوب می‌شود.

پژوهشگران دانشگاه بوردو فرانسه در این تحقیق برای اندازه‌گیری دقیق این خطر دست به کار شدند. آنها متوجه شدند سالمندانی که دچار تنهایی مزمن هستند، در مقایسه با افرادی که هرگز احساس تنهایی نکرده‌اند، ۳۸ درصد بیشتر در معرض خطر ابتلا به زوال عقل قرار دارند. نکته قابل توجه اینکه براساس این مطالعه، تنهایی مقطعی ارتباط معناداری با افزایش خطر زوال عقل نداشته است.

«کارین پرس»، یکی از نویسندگان این پژوهش و محقق ارشد مرکز سلامت جمعیت بوردو، دراین‌باره گفت:

«این تمایز بسیار حیاتی است. درحالی‌که بیشتر افراد در مقطعی از زندگی خود تنهایی را تجربه می‌کنند، اما این تنهایی مزمن و مداوم است که می‌تواند خطر ابتلا به زوال عقل را افزایش دهد.»

محققان در این پژوهش داده‌های مربوط به ۳ هزار و ۷۷۷ سالمند را که از سال ۱۹۸۸ تا ۲۰۱۸ پیگیری شده بودند، تجزیه‌وتحلیل کردند. شرکت‌کنندگان براساس چهار نوبت ارزیابی پژوهشی در طول یک دوره هشت‌ساله، در سه دسته «هرگز تنها»، «تنهایی موقت» و «تنهایی مداوم» طبقه‌بندی شدند و سپس پژوهشگران بررسی کردند که آیا آنها در ۲۰ سال بعدی به زوال عقل مبتلا شده‌اند یا خیر.

یافته‌ها نشان داده حدود یک‌سوم افرادی که هرگز یا به‌ندرت احساس تنهایی می‌کردند، در نهایت به زوال عقل مبتلا شدند؛ این درحالی است که این رقم در گروه دارای تنهایی مداوم به حدود ۴۹ درصد رسید. بااین‌حال، بیشتر شرکت‌کنندگان در این مطالعه تنهایی مداوم را تجربه نمی‌کردند.

تفاوت تنهایی مزمن و انزوای اجتماعی در بروز زوال عقل

محققان تأکید کرده‌اند که تنهایی و انزوای اجتماعی دقیقاً یک مفهوم نیستند. تنهایی یک تجربه ذهنی و درونی است و افراد حتی اگر با خانواده خود زندگی کنند یا به‌طور منظم دیگران را ببینند، باز هم ممکن است دچار آن شوند. «ایوانا سیمون»، نویسنده اصلی این مطالعه، توضیح داد:

«این آسیب‌پذیری ممکن است از روابط ناخوشایند، فشارهای ناشی از مراقبت از دیگران یا فقدان فعالیت‌های معنادار ناشی شود.»

البته این مطالعه محدودیت‌هایی نیز دارد؛ از جمله اینکه برای سنجش تنهایی به‌جای یک ارزیابی جامع، تنها به یک سؤال اکتفا شده و پژوهشگران ممکن است تمام عوامل مؤثر بر رابطه میان زوال عقل و تنهایی را در نظر نگرفته باشند. بااین‌حال، یافته‌های به دست آمده با مطالعات بزرگ‌تر قبلی که ارتباط مشابهی میان زوال عقل و تنهایی در میانسالی و سالمندی نشان داده بودند، هم‌راستا است.

براساس اعلام مؤسسه تحقیقات آلزایمر بریتانیا، حفظ تعاملات اجتماعی در دوران سالمندی می‌تواند به فعال نگه داشتن بخش‌هایی از مغز کمک کند و تغییرات مغزی مرتبط با زوال عقل را کاهش دهد. اما این سازمان غیرانتفاعی تأکید کرده که هیچ عاملی به‌تنهایی باعث ایجاد زوال عقل نمی‌شود.

برای مثال، افرادی که دچار تنهایی مزمن هستند، ممکن است تحرک بدنی کمتری داشته باشند و از رژیم غذایی ناسالم‌تری پیروی کنند که این موارد خود می‌تواند به بیماری‌های قلبی و دیابت منجر شود؛ شرایطی که در نهایت خطر زوال عقل را بالا می‌برند. بنابراین تعاملات اجتماعی تنها یکی از لایه‌های مؤثر در این معادله است. پرس در پایان توضیح می‌دهد:

«فقدان تعاملات اجتماعی، تحریک شناختی مغز را محدود می‌کند و استرس اجتماعی حل‌نشده در طول زمان منجر به انباشت فرسودگی بیولوژیکی در بدن می‌شود.»

آگهی
دکمه بازگشت به بالا