پژوهشگران دانشگاه جانز هاپکینز در مطالعه‌ای جدید دریافتند که تراکم پایین‌تر مواد معدنی استخوان‌های ستون فقرات با نشانه‌های پیری سریع‌تر مغز و افت بیشتر توانایی‌های شناختی ارتباط دارد. این نشانه‌ها شامل تغییرات ساختاری در ماده سفید مغز و افزایش ضایعات قابل مشاهده در اسکن‌های مغزی هستند.
به گزارش ساینس‌آلرت، محققان داده‌های ۷۱۵ نفر را بررسی و با استفاده از هوش مصنوعی، تراکم مواد معدنی استخوان‌های ستون فقرات را از تصاویر سی‌تی‌اسکن قفسه سینه استخراج کردند و سپس ارتباط آن را با تغییرات مغزی و عملکرد شناختی افراد در طول زمان سنجیدند.
ارتباط تراکم پایین استخوان‌ها با پیری سریع‌تر مغز
داده‌های شرکت‌کنندگان پیش‌تر در قالب یک پروژه پژوهشی بلندمدت سلامت جمع‌آوری شده بود. افراد شرکت‌کننده علاوه بر انجام سی‌تی‌اسکن قفسه سینه، آزمون‌های مربوط به تفکر و حافظه را نیز پشت سر گذاشته بودند. چند سال بعد، از آن‌ها تصویربرداری مغزی انجام شد و آزمون‌های شناختی دیگری نیز گرفتند.
پژوهشگران برای اندازه‌گیری تراکم مواد معدنی استخوان‌ها در تصاویر سی‌تی‌اسکن قفسه سینه، از الگوریتمی مبتنی بر هوش مصنوعی استفاده کردند که به‌طور ویژه برای این کار توسعه یافته بود. تراکم مواد معدنی استخوان (BMD) میزان مواد معدنی از جمله کلسیم موجود در استخوان را نشان می‌دهد. کاهش این مواد می‌تواند استخوان‌ها را ضعیف‌تر و احتمال شکستگی آن‌ها را بیشتر کند.
پژوهشگران ارتباط میان تراکم استخوان و دو شاخص تصویربرداری مرتبط با آسیب مغزی را بررسی کردند. نخستین شاخص، ضایعات ماده سفید بود. این ضایعات در تصاویر مغزی به شکل نواحی روشن دیده می‌شوند و می‌توانند نشانه‌ای از آسیب بافت مغز باشند. نتایج نشان داد در برخی نواحی مغز، تراکم پایین‌تر مواد معدنی استخوان با افزایش این ضایعات ارتباط دارد.
شاخص دوم، ناهماهنگی کمبود ماده سفید بود؛ معیاری که اطلاعاتی درباره ساختار ماده سفید مغز فراهم می‌کند. تراکم پایین‌تر استخوان با مقادیر این شاخص در بخش‌های دیگری از مغز ارتباط داشت که به گفته پژوهشگران، می‌تواند نشان‌دهنده ضعف در ساختار ماده سفید باشد.
پژوهشگران دریافتند که تراکم پایین‌تر مواد معدنی استخوان با افت سریع‌تر امتیاز افراد در آزمون‌های شناختی ارتباط دارد. این یافته نشان می‌دهد که وضعیت استخوان‌ها ممکن است اطلاعاتی درباره تغییرات شناختی مرتبط با افزایش سن نیز در اختیار پژوهشگران قرار دهد.
پژوهشگران تأکید دارند که یافته‌های مطالعه برای نتیجه‌گیری درباره علت و معلول کافی نیستند. به بیان دیگر، نمی‌توان براساس این نتایج گفت کاهش تراکم استخوان مستقیماً باعث آسیب مغزی یا افت توانایی‌های شناختی می‌شود.
یکی از کاربردهای احتمالی این یافته‌ها، شناسایی افرادی است که ممکن است در معرض خطر بیشتری برای افت توانایی‌های شناختی و بیماری‌های مرتبط با آن قرار داشته باشند. در این رویکرد، اندازه‌گیری تراکم استخوان می‌تواند به‌عنوان یکی از نشانه‌های احتمالی خطر مورد بررسی قرار گیرد.
یافته‌های این پژوهش در ژورنال Radiology منتشر شده است.
