پژوهشگران چینی دریافتند که روزانه مقادیر زیادی ریزپلاستیک از طریق هوا و بارش باران و برف روی نقاط مرتفع فلات هیمالیا می‌ریزد که می‌تواند برای محیط‌زیست خطرناک باشد.
ریزپلاستیک چگونه توانسته است مرتفع‌ترین قله جهان را فتح کند؟
ذرات ریزپلاستیک شامل میکروپلاستیک و نانوپلاستیک، به‌صورت بالقوه سمی و خطرناک شناخته می‌شوند؛ اگرچه فرایند تاثیرگذاری آن‌ها روی موجودات زنده و محیط‌زیست چندان مشخص نیست. جدیدترین پژوهش‌ها در این حوزه نشان می‌دهد که حتی کوه اورست نیز از آلودگی ریزپلاستیک در امان نمانده است و این ذرات در طی سال مانند باران روی این کوه فرومی‌بارند.
ریزپلاستیک که معمولاً کمتر از ۵ میلی‌متر طول دارند، اکنون به‌شکل گسترده در تمامی نقاط کره زمین یافت می‌شوند؛ از داخل سلول‌های انسان گرفته تا برف نوک بلندترین کوه جهان. تحقیقات پیشین نشان داده است که چنین ذراتی می‌توانند واکنش‌های التهابی را القا کنند و متعاقب آن، آسیب به ماده ژنتیکی، اختلالات هورمونی و مشکلات دیگر را در انسان و سایر جانداران به وجود آورند.
پژوهش‌های قبلی نشان داده بود که برف و رودخانه‌های حاصل از ذوب برف‌های رشته کوه هیمالیا به ذرات ریزپلاستیک آلوده است؛ اما بررسی اخیر نشان می‌دهد که حتی در نوک بلندترین قله این رشته کوه نیز چنین ذراتی وجود دارند و به‌صورت سالانه از طریق گردش هوا به مقدار آن‌ها اضافه می‌شود. محققان چینی دریافتند که ایستگاه چومولانگما، یک ایستگاه تحقیقاتی با ارتفاع بالا در تبت، روزانه ۶۴ ذره میکروپلاستیک به‌ازای هر مترمربع دریافت می‌کند. برای مقایسه باید اشاره کرد که اولین کمپ اورست در پایین این کوه، تنها ۲۳ ذره به‌ازای هر مترمربع دریافت می‌کند.
طبق بررسی‌های صورت‌گرفته روی ذرات میکروپلاستیک موجود در ایستگاه چومولانگما، بیشتر آن‌ها از ترکیبات پلی‌آمید و پلی‌اتن تشکیل شدند. همچنین ذرات نانوپلاستیکی مانند پلی‌وینیل کلراید و پلی‌پروپیلن علاوه‌بر موارد گفته شده، در ایستگاه مذکور وجود داشتند. تخمین کارشناسان این حوزه نشان می‌دهد که سالانه در حدود ۵۶ تن میکروپلاستیک بر فلات تبت در ارتفاع بالای ۴ هزار متر می‌بارد و ظاهراً مقادیر آن با افزایش ارتفاع در برخی نقاط، بیشتر می‌شود.
پژوهشگران ادعا دارند که جبهه‌های هوای موسمی موجب افزایش دریافت ریزپلاستیک از اتمسفر در فلات تبت می‌شوند. طی این دوره‌ها به‌دلیل افزایش میزان بارش باران، برف و مه، ذرات معلق میکروپلاستیک و نانوپلاستیک به قطرات کوچک آب یا یخ متصل شده و از طریق آن‌ها روی سطح می‌بارند.
یافته‌های این پژوهش در ژورنال نیچر منتشر شده است.
