تیم فرود راکت فالکون ۹ کمپانی اسپیسایکس نخستین جایزه فضایی نیل آرمسترانگ را گرفت. دانشگاه پردو این جایزه بینالمللی را به علت توسعه قابلیت فرود عمودی و استفاده مجدد به این تیم اعطا کرد. برندگان این مسابقه در ماه آوریل معرفی شدند، اما مراسم اهدای جایزه سهشنبه ۱۵ سپتامبر (۲۴ شهریور) برگزار شد.
مارک لاندستروم (Mark Lundstrom)، رئیس کالج مهندسی دانشگاه پردو، در این مراسم گفت که این جایزه براساس «مهندسی خارقالعاده، کار تیمی و شجاعت در انجام آنچه هرگز انجام نشده بود» اعطا میشود. او گفت «تیم فرود بوستر فالکون ۹ با این روحیه پیش میرود. آنها با عملی کردن استفاده مجدد از راکتها در مقیاس بیسابقه، اقتصاد پروازهای فضایی را دگرگون کردند و امکانات جدیدی را برای علم، اکتشاف و تجارت گشودند. کاملاً شایسته است که آنها اولین برندگان جایزه فضایی نیل آرمسترانگ باشند.»
دانشگاه پردو میخواهد این جایزه سالانه را به یک نوبل علم و اکتشافات فضایی تبدیل کند. پنج کارمند اسپیسایکس به نمایندگی از تیم بزرگ فرود فالکون ۹ این جایزه را دریافت کردند:
- «لارس بلکمور» (Lars Blackmore)، مهندس ارشد فرود مریخ
- «شانا دیز» (Shana Diez)، مدیر ارشد قابلیت اطمینان استارشیت
- «جان ادواردز» (Jon Edwards)، معاون ارشد پروژههای فالکون و دراگون
- «یوشیاکی کوواتا» (Yoshiaki Kuwata)، مهندس ارشد هدایت، ناوبری و کنترل
- «ادواردو ولاسکز» (Eduardo Velazquez)، مدیر مهندسی کرو استارشیپ
جایزه نیل آرمسترانگ برای فرودهای فالکون ۹
فالکون ۹ یک راکت دو مرحلهای است که نخستین بار در ژوئن ۲۰۱۰ پرتاب شد و از ابتدا هدف این بود که مرحله اول آن قابل استفاده مجدد باشد. اما در عمل، دستیابی به این هدف سالها زمان برد.
یوشیاکی کوواتا، که در سال ۲۰۱۲ به اسپیسایکس پیوست، میگوید که از همان ابتدا میدانست این ایده روی کاغذ عملی است. «اما بخش دشوار این است که از محاسبات دستی به واقعیت برسیم، و ظرافتهای بسیاری وجود دارد که در طول مسیر آنها را یاد گرفتیم. فکر کنم روی کاغذ میشد کار را در شش ماه انجام داد. اما حدود سه-چهار سال طول کشید تا واقعاً آن را عملی کنیم.»
نقطه عطف این پروژه در ۲۱ دسامبر ۲۰۱۵ اتفاق افتاد. در آن روز، مرحله اول فالکون ۹ پس از فرستادن ۱۱ ماهواره به مدار، برای نخستین بار یک فرود عمودی موفق را در ایستگاه نیروی فضایی کیپ کاناورال (Cape Canaveral) اجرا کرد. اندکی بعد، در ۸ آوریل ۲۰۱۶، اسپیسایکس توانست مرحله اول این راکت را با موفقیت روی یک سکوی شناور در اقیانوس اطلس فرود بیاورد.
امروز دیگر فرود بوسترهای فالکون ۹ یک اتفاق عادی است. اسپیسایکس بیش از ۶۵۰ بار بوسترهای مأموریتهای مداری خود را روی زمین نشانده است. این راکتها مدت زیادی روی زمین نمیمانند. شش مرحله اول فالکون ۹ حالا بیش از ۳۰ پرتاب و فرود موفق داشتهاند و در صدر آنها بوستر ۱۰۶۷ است که تا به حال ۳۷ بار پرتاب شده است.
استفاده از قابلیت پرتاب مجدد بهصورت گسترده، فالکون ۹ را به یکی از تأثیرگذارترین راکتهای جهان تبدیل کرده است. کمپانیهای فضایی و رقبای دیگر نیز از این راکت الهام گرفتهاند. برای مثال، چین در ماههای اخیر دو راکت خود را با موفقیت فرود آورده است. این تأثیرگذاری در کنار مهندسی بسیار پیچیده و شگفتانگیز راکتهای فالکون ۹ دلایلی هستند که آن را کاملاً شایسته دریافت اولین جایزه فضایی نیل آرمسترانگ کردند.
