از توصیه شماره ۱۵۳ علیرضا طلیسچی تا «طنز بنفش» نوازنده مطرح!

یک هفته با فضای مجازی موسیقی-۶۷؛
جمعی از خوانندگان و هنرمندان فعال موسیقی طی روزهای گذشته به نسبت آنچه در این حوزه فعالیت می کنند، واکنش هایی را در صفحات شخصی شان با مخاطبان و طرفدارانشان به اشتراک گذاشته اند.
خبرگزاری مهر- گروه هنر- علیرضا سعیدی؛ فرآیند تولید و ارائه آثار و محصولات موسیقایی و حاشیههای ریز و درشت دنیای موسیقی طی سالهای اخیر تبدیل به «فرصت» و «چالش» مهم و جالب توجهی شد که بسیاری از دستاندرکاران و فعالان عرصه موسیقی را بر آن داشت تا فارغ از رسانههای رسمی به ارائه و انعکاس فعالیتهای موسیقایی خود در بسترهای متنوع «فضای مجازی» بپردازند و در این مسیر بسیار مهم و مؤثر بر افکار عمومی جامعه، حضور چشمگیری داشته باشند. حضوری که بعضاً برای آنها دربرگیرنده اتفاقات مبارک و ارزشمندی در جهت معرفی خود و محصولات موسیقاییشان شد و در برخی موارد هم باعث دردسرهای زیادی شد که میتواند در ابعاد مختلف اجتماعی و فرهنگیاش مورد بررسی و واکاوی بیشتری قرار گیرد.
شرایطی با اهمیت که اکنون نمیتوان به راحتی از آنچه در این بستر رسانهای روی میدهد، بیتفاوت گذشت. چارچوبی چالش برانگیز و پر از فراز و نشیبهای عجیب و غریب که تبدیل به اقیانوس پهناور و بیانتهایی شده که هر چه قدر در آن حضور داشته باشیم، بیشتر متوجه ابعاد پیچیده آن میشویم. اتفاقی که در دنیای موسیقی فرآیند بسیار پررنگی دارد و تقریباً تمامی فعالان موسیقی را بر آن داشته تا در این راه پر پیچ و خم اما جذاب برای مخاطب، به معرفی و به اصطلاح بیگانه «پرزنت» محصولات و دیدگاههای خود بپردازند. مسیری که شاید بیان بسیاری از آنها در قالب رسمی خبرگزاریها و رسانههای رسمی کشور جایگاهی نداشته باشد، اما دربرگیرنده ابعادی است که میتواند برای طرفداران و دوستداران موسیقی مشتمل بر رویدادهای مکتوب و تصویر جالب توجهی باشد.
اتفاقاً ظهور و بروز چنین شرایطی است که هم موجب رشد و تولید اخبار و نوشتارها و تصویرهای به اصطلاح «زرد» و «غیرقابل انتشار در رسانههای رسمی» شده و هم ایجاد کننده فضای رقابتی بین رسانههای رسمی و رسانههای فعال در فضای مجازی است که این مسائل نیز دربرگیرنده ملاحظات فراوانی است. ملاحظاتی که میتواند ویترین حواشی و اظهارنظرهایی باشد که رجوع به آنها با در نظر گرفتن ملاحظات و باید و نبایدهایش امری اجتنابناپذیر است.
یک هفته با فضای مجازی موسیقی عنوان سلسله گزارشهای هفتگی سرویس هنر خبرگزاری مهر برای مرور متن و حاشیه برخی رویدادهای موسیقایی از پنجره فضای مجازی است که در روزهای پایانی هر هفته با استفاده از مطالب منتشر شده هنرمندان و فعالان عرصه موسیقی کشورمان در بسترهای مختلف فضای مجازی پیش روی مخاطبان قرار میگیرد.
پدرام فریوسفی (نوازنده ویولن) ؛ یک استوری و کنایه ای به گرانی ها
پدرام فریوسفی نوازنده ویولن و از مدرسان شناخته شده حوزه موسیقی با انتشار یک استوری طنزآمیز از ماجرای گرانی ساز و شرایط اقتصادی سخن گفت.
وی در این باره نوشت: ما یک خانواده چهار نفری هستیم؛ ویولن می زنیم. به طور طبیعی هر ساز یک دست چهارتایی سیم داره و قیمت هر دست سیم خوب ۳۵ میلیون تومان است. اگر بخواهیم چهار دست بخریم می شود ۱۴۰ میلیون تومان و من تصمیم گرفتم یک دست بخرم و هرکدام یک سیم داشته باشیم. طنز بنفش.»
تهمورس پورناظری (نوازنده و آهنگساز) ؛ «دیار» پاربرجاست و همچنان در راه
تهمورس پورناظری آهنگساز و نوازنده موسیقی کلاسیک ایرانی که از چندی پیش بنا بود همراه با پدرش کیخسرو پورناظری و شهرام ناظری تور کنسرت های بین المللی خود با نام «دیار» را برگزار کند اما بنا به آنچه توصیه پزشکان پدرش مبنی بر آماده نبودن وضعیت جسمانی وی عنوان شد، فعلا این کنسرت ها را لغو کرده است، طی روزهای اخیر با انتشار متنی از سوی شرکت برگزار کننده کنسرت ها در فضای مجازی از بازگرداندن پول بلیت های فروخته شده خبر داد.
در این متن آمده بود: «پیرو اطلاع رسانی پیشین مبنی براعلام تاریخ های جدید برگزاری تورکنسرت «دیار» با هنرنمایی استاد شهرام ناظری، استاد کیخسرو پورناظری و تهمورس پورناظری به آگاهی می رساند: با وجود پیگیرهای مستمر، فرآیند هماهنگی و نهایی سازی تاریخ های جدید با سالن های محل برگزاری، بیش از زمان پیش بینی شده به طول انجامیده است.
از این رو مجموعه «تارپروداکشن» در راستای احترام به حقوق مخاطبان و پاسداشت اعتماد ارزشمند ایشان، تصمیم به استرداد کامل وجوه پرداخت شده بابت بلیت های این تور گرفته و تاکید می شود که این تصمیم به منزله پایان پروژه هنری «دیار» نبوده و تاریخ های جدید برگزاری، پس از قطعی شدن، به صورت رسمی اعلام خواهد شد.
«دیار» پاربرجاست و همچنان در راه، و شوق دیدار شما در دل؛ از شکیبایی، اعتماد و همراهی ارزشمند شما صمیمانه سپاسگزاریم و امیدواریم به زودی فرصت دیداری دوباره در فضایی سرشار از هنر و هم دلی فراهم شود.»
مهیار علیزاده (آهنگساز و کارگردان تئاتر)؛ قبل از «هوش مصنوعی» نگران خلاقیت باشیم
مهیار علیزاده آهنگساز که طی سال های اخیر در حوزه های کارگردانی تئاتر هم به فعالیت مشغول شدهاست، هم زمان با حضورش در برنامه «بی مقدمه» شبکه ایران با موضوع تاثیرات هوش مصنوعی در خوانندگی که با اجرای مسعود فروتن در فضای مجازی پیش روی مخاطبان قرار گرفته است، نوشت:
«استفاده از پترن های آماده الگوبرداری و حتی ابزارهای هوش مصنوعی در ساخت و چیدمان موسیقی فیلم و سریال به خودی خود هیچ ایرادی ندارد. اما مسئله از جایی آغاز می شود که حاصل این فرایند به جای خلق یک هویت مستقل صرفاً بازتولید ایده ها و فضاهایی باشد که پیشتر بارها در آثار دیگر شنیده ایم.
شاید پیش از نگرانی درباره جایگزینی آهنگساز با هوش مصنوعی بد نباشد کمی هم درباره جایگزینی خلاقیت با الگوبرداری های تکراری نگران باشیم. هوش مصنوعی دست کم ادعای صاحب سبک بودن ندارد.»
علیرضا طلیسچی (خواننده موسیقی پاپ)؛ اصلی ترین نشانه شعور در توصیه شماره ۱۵۳
علیرضا طلیسچی خواننده موسیقی پاپ که قرار است فصل جدیدی از کنسرت های خود را در تهران آغاز کند، طی روزهای گذشته بود که با انتشار یک استوری که از قرار معلوم در ادامه چند استوری دیگر با عنوان «توصیه ۱۵۳» پیش روی مخاطبان قرار گرفته است، متنی را منتشر کرد.
وی نوشت: «مراقبت از اینکه هیچ کس در حضور تو حس کوچکی نکند، اصلی ترین نشانه شعور است در دنیایی که همه برای بزرگ شدن، دیگری را له می کنند.»
شهاب مظفری (خواننده موسیقی پاپ)؛ در سکوت «قرمز» را انتخاب کردم!
شهاب مظفری خواننده موسیقی پاپ که مدت های زیادی است در عرصه های اجرایی و تولید حضور مستمری ندارد، با انتشار دل نوشته ای دغدغه های خود را با هوادارانش به اشتراک گذاشت.
مظفری نوشت: «در سکوت از خودم اجازه گرفتم و قرمز را انتخاب کردم. نه به عنوان یک رنگ؛ به عنوان یک موضع. من به رنگ ها اعتماد ندارم، هر رنگی می تواند دروغی زیبا باشد. اما قرمز حتی وقتی خاموش است انکارناپذیر می ماند. من آغاز را رها نمی کنم، حتی اگر تمام نشانه های جهان برای دور کردنم از خویشتن طراحی شده باشند.
چه تناقض عجیبی؛ انسان تمام عمر به دنبال کشف حقیقت می رود تا روزی بفهمد بزرگ ترین فاصله، فاصله میان خودش و خودش بوده است. شاید بلوغ کشف جهان نباشد، امتناع از گم شدن در آن باشد.
من قرمز را انتخاب کردم چون نمی خواهم برای رسیدن به معنا از معنای خودم عبور کنم. شاید آواز خاطره ای باشد از نخستین ارتعاش هستی؛ صدایی بیش از آن که جهان به سکوت نامی بدهد، در ابدیت طنین انداخته است. من آغاز را رها نمی کنم؛ هنوز آوایی در من ناتمام مانده که نه از حنجره که از ژرفای آفرینش می آید.»







