همه زخم‌ها در نگاه اول قابل مشاهده نیستند. جنگ به عنوان یکی از عناصر پایدار تاریخ بشر و تهدید کننده حیات، زخم‌های عمیقی بر پیکره جوامع درگیر با آن وارد و قربانیان بسیاری را بر این جوامع تحمیل می‌کند. انسان‌هایی که در جنگ کشته یا زخمی می‌شوند تنها قربانیان جنگ نیستند بلکه در جنگ‌ها حتی وقتی که گلوله‌ها و ترکش‌ها موفق به کشتن یا زخمی کردن جسمی نمی‌شوند، تلفات به بار می‌آورند. افرادی که مستقیما در جنگ شرکت می‌کنند در معرض تروماهای ناشی از این پدیده قرار می‌گیرند و قربانی جنگ می‌شوند زیرا جنگ یکی از عوامل اصلی تاثیرگذار بر بروز اختلالات روانی-رفتاری در افراد حاضر در آن است. بیماری روانی ناشی از جنگ، زخمی نامرئی از جنگ است که در عده‌ای ظهور و بروز بیشتری پیدا می‌کند و آنها را به انزوا، سردرگمی، سرخوردگی، ترس و… می‌کشاند تا جایی که برخی از این افراد مجبور می‌شوند تا آخر عمر به دور از اجتماع و خانواده، در محلی خاص مثل بیمارستان اعصاب و روان روزگار بگذرانند. براساس تحقیقات انجام شده، تقریبا از هر چهار سربازی که از جنگ باز می‌گردد، یک نفر دچار مشکلات شدید روانی است. زندگی این افراد پشت درهای بسته بیمارستان، تصویری از زخم‌های نامرئی جنگ است؛ در و دیوارهایی مرموز که داستان زندگی سربازانی را پنهان کرده‌اند که روزی سرشار از عشق، خشم و نفرت، شجاعت و ترس و… زندگی می‌کردند. در حال حاضر، هیچ درمانی برای بیماری روانی ناشی از جنگ وجود ندارد، اما علائم آن را می‌توان با روان درمانی و دارو کاهش داد. بنا بر اعلام بنیاد شهید و امور ایثارگران بیش از ۲۰۰ هزار جانباز اعصاب و روان جنگ تحمیلی در کشور وجود دارد. در حال حاضر حدود ۴۰ هزار نفر از این جانبازان که در ۸ سال دفاع مقدس حضور داشتند، تحت پوشش خدمات بیمارستان ها و مراکز درمانی و مشاوره‌ای هستند.
