همدان- «آرش محمدی» رتبه یک کنکور تجربی از همدان با مرور لحظه سجده شکر تاکید کرد:در ماراتن کنکور هیچ‌گاه زندگی‌اش را متوقف نکردم و با روزانه ۵ تا ۶ ساعت مطالعه کیفی هدف تک‌رقمی خود رامحقق کرد
آرش محمدی رتبه یک کنکور تجربی در گفت‌وگو با خبرنگار مهر با اشاره به اینکه متولد سال ۱۳۸۷ است، اظهار کرد: مطالعه برای کنکور را از سال یازدهم آغاز کردم و هدف کسب رتبه تک رقمی کنکور بود.
وی درخصوص میزان ساعات مطالعه خود برای کنکور با بیان اینکه برنامه مشخصی برای مطالعه نداشتم، ادامه داد: در برخی روزها ۵ یا ۶ ساعت مطالعه داشتم و در برخی از روزها نیز یک ساعت به مطالعه می‌پرداختم.
این دانش آموز نخبه همدانی در رابطه با مهمترین چالش در زمان مطالعه برای کنکور بیان کرد: من در درس زیست شناسی ضعیف بود و در درس ریاضی وضعیت عالی داشتم اما در کنکور زیست شناسی را عالی زدم ولی در درس ریاضی ضعیف‌تر بودم.
وی در پاسخ به این سوال که برای مقابله با خستگی و اهمال کاری چه راهکاری داشتی افزود: من به هیچ عنوان از زندگی خود برای درس خواندن نزدم چراکه کیفیت مطالعه برای من مهم بود و به ساعات مطالعه زیاد توجه نمی‌کردم و بعد از مدرسه ۵ یا ۶ ساعت به طور میانگین درس می‌خواندم اما من گاهی خسته می‌شدم و در این شرایط استراحت می‌کردم و صبح دوباره با انرژی بیشتری درس خواندن را آغاز می‌کردم.
محمدی با قدردانی از خانواده خود، تصریح کرد: بی شک خانواده نقش موثری در موفقیت‌ها دارند و خانواده من نیز در این مسیر من راه همراهی کردند و قدردانی همه افرادی که من را در این مسیر کمک کردند، هستم.
این دانش آموز نخبه همدانی با بیان اینکه علاقمند به تحصیل در رشته پزشکی در دانشگاه تهران هستم، ادامه داد: امیدواریم برای کشور مفید باشم و بتوانم به مردم ایران کمک کنم.
وی در پیامی به دانش اموزانی که رتبه دلخواه را کسب نکرده و یا ناامید شده‌اند بیان کرد: برای موفقیت قبولی در کنکور تنها راه نیست و شاید اصلا شما مسیر دیگری جز درس خواندن را انتخاب کنید که خیلی موفق تر از من و امثال من باشید اما در صورتی که می‌خواهید مسیر درس خواندن را انتخاب کنید باید با تلاش بیشتر به هدف و نتیجه دلخواه خودتان برسید.
محمدی در خصوص احساسش در زمان شنیدم خبر رتبه یک کنکور تجربی افزود: در زمان اعلام نتایج در منزل بودم و درحال سجده بودم و سایت سازمان سنجش را باز کردم و کنار خودم گذاتشه بودم و وقتی در حال سجده خبر قبولی خود را شنیدم به یکباره به هوا پریدم و مادرم را در آغوش گرفتم.
