فضای مجازی

پیوندهایی فراتر از مرزها

پیوند میان شهرهای جهان همیشه از مسیر سیاستمداران شکل نمی‌گیرد؛ گاهی دو شهر با وجود فاصله هزاران کیلومتری، به‌واسطه تاریخ، فرهنگ، یا حتی سبک زندگی مردم‌شان به یکدیگر نزدیک می‌شوند.

به گزارش خبرگزاری مهر، روزنامه جام‌جم نوشت: پیوند میان شهرهای جهان همیشه از مسیر سیاستمداران و توافق‌های رسمی دولت‌ها شکل نمی‌گیرد؛ گاهی دو شهر با وجود فاصله هزاران کیلومتری، به‌واسطه تاریخ، فرهنگ، معماری، اقتصاد یا حتی سبک زندگی مردم‌شان به یکدیگر نزدیک می‌شوند. پیمان‌های خواهرخواندگی یکی از ابزارهای ایجاد چنین ارتباطی هستند؛ توافق‌هایی که می‌توانند زمینه همکاری در حوزه‌های گردشگری، تجارت، آموزش، میراث فرهنگی و مدیریت شهری را فراهم کنند.

تازه‌ترین نمونه از این تلاش‌ها در ایران، پیشنهاد خواهرخواندگی بندر بوشهر و جزیره جیجو در کره‌جنوبی است؛ پیشنهادی که در نخستین سمینار تخصصی گردشگری بومگردی ایران و کره‌جنوبی مطرح شد و بار دیگر توجه‌ها را به شبکه ارتباطات بین‌المللی شهرهای ایران جلب کرد. به گفته وحید جمالی، معاون گردشگری استان بوشهر، این پیشنهاد از سوی جامعه حرفه‌ای اقامتگاه‌های بومگردی استان مطرح شده و مسئولان سفارت کره‌جنوبی نیز از آن استقبال کرده‌اند. البته این موضوع هنوز در مرحله پیشنهاد و پیگیری قرار دارد و به معنای امضای رسمی پیمان خواهرخواندگی نیست.

بوشهر و جیجو؛ دو سرزمین با یک هویت دریایی

انتخاب جزیره جیجو برای ایجاد ارتباط با بندر بوشهر اتفاقی نیست. هر دو منطقه بخش مهمی از هویت تاریخی و اقتصادی خود را از دریا گرفته‌اند و فرهنگ دریانوردی، صیادی و غواصی در زندگی مردم آنها جایگاه ویژه‌ای دارد. جزیره جیجو در کره‌جنوبی به زنان غواص خود، معروف به «هانیو»، شهرت جهانی دارد؛ زنانی که بدون تجهیزات تنفسی پیشرفته به اعماق آب می‌روند و با صید آبزیان، سنتی چندصدساله را زنده نگه داشته‌اند. در سوی دیگر، بوشهر نیز پیشینه‌ای طولانی در دریانوردی، غواصی و صید مروارید دارد. جزیره خارگ ازجمله مناطقی است که سابقه غواصی و مرواریدگیری در آن ثبت شده و زنان صیاد جزیره شیف نیز بخشی از میراث بومی و دریایی جنوب ایران را نمایندگی می‌کنند.

خواهرخواندگی شهرها از کجا آغاز شد؟

ایده خواهرخواندگی شهرها در شکل امروزی خود پس از جنگ جهانی دوم در اروپا گسترش پیدا کرد. شهرهایی که در جریان جنگ آسیب دیده بودند، تلاش کردند از طریق ارتباط مستقیم با شهرهای کشورهای دیگر، زمینه دوستی میان ملت‌ها و تبادل تجربه برای بازسازی و توسعه را فراهم کنند. به‌تدریج این ارتباط از یک ابتکار فرهنگی فراتر رفت و به ابزاری برای همکاری‌های اقتصادی، علمی، گردشگری و حتی مدیریت شهری تبدیل شد. در ایران نیز ارتباط خواهرخواندگی شهرها با نمونه‌هایی از دهه ۱۹۶۰ میلادی آغاز شد. تهران و سئول در سال ۱۹۶۳ میلادی یکی از نخستین نمونه‌های این همکاری را شکل دادند. پس از آن، شهرهای مختلف ایران با مراکز شهری در آسیا، اروپا، آفریقا و آمریکای لاتین ارتباط برقرار کردند.

پیوندی که نام خیابان‌ها را هم تغییر داد

یکی از شناخته‌شده‌ترین نمونه‌های خواهرخواندگی در ایران، ارتباط تهران و سئول است. این دو پایتخت در سال ۱۹۶۳ میلادی به یکدیگر پیوند خوردند؛ زمانی که کره‌جنوبی در مسیر توسعه اقتصادی و صنعتی قرار داشت و ایران نیز به‌دنبال گسترش روابط بین‌المللی خود بود. این ارتباط در فضای شهری تهران نیز بازتاب پیدا کرد. خیابان سئول در تهران یادگاری از این پیوند است؛ همان‌طور که در سئول نیز خیابانی به نام تهران وجود دارد. این نام‌گذاری‌های متقابل، یکی از ملموس‌ترین نشانه‌های روابط خواهرخواندگی هستند؛ ارتباطی که قرار است فراتر از امضای یک تفاهم‌نامه، در زندگی روزمره شهروندان نیز دیده شود.

اصفهان و شی‌آن؛ پیوند دو تمدن تاریخی

اصفهان، شهر تاریخی ایران، در سال ۱۹۸۹ میلادی با شهر شی‌آن چین پیمان خواهرخواندگی امضا کرد. انتخاب این دو شهر بر پایه اشتراکات تاریخی و تمدنی آنها صورت گرفت. شی‌آن یکی از چهار پایتخت باستانی چین و از مهم‌ترین مراکز تاریخی این کشور است. این شهر همچنین در گذشته یکی از نقاط آغازین جاده ابریشم محسوب می‌شد؛ مسیری تجاری که ایران نیز در بخش مهمی از تاریخ خود در آن نقش داشت. اصفهان و شی‌آن از نظر معماری تاریخی، صنایع‌دستی، گردشگری فرهنگی و پیشینه تمدنی ظرفیت‌های مشترکی دارند. چنین ارتباطی می‌تواند به تبادل تجربه در حفاظت از آثار تاریخی، توسعه گردشگری و معرفی میراث دو کشور کمک کند.

دو شهر که حافظ و گوته به هم پیوندشان دادند

یکی از جذاب‌ترین نمونه‌های خواهرخواندگی ایران با شهرهای اروپایی، ارتباط شیراز و وایمار آلمان است که در سال ۲۰۰۹ شکل گرفت. وجه اشتراک این دو شهر بیش از آن‌که اقتصادی یا جغرافیایی باشد، ادبی و فرهنگی است. شیراز، زادگاه حافظ و یکی از مهم‌ترین کانون‌های شعر فارسی است و وایمار نیز با نام‌هایی مانند گوته و شیلر در تاریخ ادبیات آلمان شناخته می‌شود. علاقه یوهان ولفگانگ فون گوته به شعر حافظ و تأثیر ادبیات فارسی بر شکل‌گیری اثر مشهور او، «دیوان غربی‌شرقی»، از مهم‌ترین زمینه‌های فرهنگی این ارتباط به‌شمار می‌رود. این پیوند نشان می‌دهد که گاهی یک شاعر می‌تواند فاصله میان دو شهر در دو قاره را از میان بردارد.

خواهرخواندگی دو شهر بادگیرها

یکی دیگر از پیوندهای جالب میان شهرهای ایران و جهان، ارتباط یزد و بخارا در ازبکستان است. این دو شهر در سال ۲۰۱۹ میلادی به‌واسطه اشتراکات تاریخی، معماری و فرهنگی به یکدیگر نزدیک شدند. هر دو شهر در مسیر تاریخی جاده‌ابریشم قرار داشته‌اند و معماری خشتی، بادگیرها، آب‌انبارها و بافت تاریخی آنها شباهت‌های قابل توجهی دارد. همچنین میراث فرهنگی و معماری این دو منطقه، جایگاه مهمی در تاریخ تمدن ایرانی و آسیای مرکزی دارد. این خواهرخواندگی می‌تواند زمینه‌ای برای همکاری در زمینه حفاظت از بافت‌های تاریخی، توسعه گردشگری فرهنگی و تبادل تجربه در مدیریت شهرهای تاریخی باشد.

آگهی
دکمه بازگشت به بالا