سقوط رقیب و صعود ما؛
تیم ملی فوتبال زنان ایران بدون انجام مسابقه و به‌دنبال سقوط آلبانی با یک پله صعود در رتبه ۶۷ رده‌بندی فیفا قرار گرفت.
تیم ملی فوتبال زنان ایران در تازه‌ترین رده‌بندی فدراسیون جهانی فوتبال با یک پله صعود در رتبه ۶۷ جهان قرار گرفت اتفاقی که در نگاه نخست می‌تواند خبری امیدوارکننده برای فوتبال زنان ایران باشد اما بررسی جزئیات این تغییر نشان می‌دهد که نباید آن را با پیشرفت فنی یا دستاوردی تازه در میدان مسابقه اشتباه گرفت.
ایران در رده‌بندی جدید فیفا همچنان ۱۳۷۰.۳۷ امتیاز دارد و بدون آنکه در فیفادی اخیر مسابقه‌ای برگزار کرده باشد یک پله بالاتر رفته است. دلیل این جابه‌جایی نه پیروزی ملی‌پوشان ایران و نه کسب امتیازی تازه بلکه افت جایگاه آلبانی است. تیم ملی زنان آلبانی که پیش‌تر در رتبه ۶۷ قرار داشت پس از شکست مقابل ولز در دو مسابقه ۲.۲۶ امتیاز از دست داد و به رتبه ۶۸ سقوط کرد تا جایگاه قبلی این تیم به ایران برسد.
بنابراین صعود یک‌پله‌ای ایران بیش از آنکه حاصل عملکرد خود این تیم باشد نتیجه تغییر وضعیت یکی از رقبای آن است. تفاوتی مهم که باید در تحلیل وضعیت فوتبال زنان کشور مورد توجه قرار بگیرد. البته همین جابه‌جایی نیز می‌تواند بهانه‌ای برای نگاه دوباره به شرایط تیمی باشد که ظرفیت پیشرفت دارد اما برای رسیدن به جایگاهی بهتر بیش از هر چیز به برنامه‌ریزی و فرصت رقابت نیازمند است.
فیفادی‌هایی که گذشتند و فرصتی که از دست رفت
بدون تردید مشکل فوتبال زنان ایران صعود یا سقوط یک‌پله‌ای در رده‌بندی فیفا نیست بلکه شرایطی است که تیم ملی در ماه‌های اخیر با آن مواجه بوده؛ تیمی که در سه فیفادی اخیر هیچ مسابقه‌ای برگزار نکرده و فرصت حضور در میدان‌های بین‌المللی را از دست داده است. فرصت‌هایی که می‌توانستند به افزایش هماهنگی و آمادگی فنی ملی‌پوشان کمک کنند.
برای مثال بازی‌های آسیایی ناگویا می‌توانست فرصت ارزشمندی برای تیم ملی فوتبال زنان ایران باشد تا ملی‌پوشان ضمن کسب تجربه توانایی‌های خود را در میدان رقابت محک بزنند اما این فرصت از دست رفت و موضوع حمایت فدراسیون از فوتبال زنان را بیش از پیش زیر سؤال برد. در کنار دوری تیم از مسابقات بین‌المللی هنوز وضعیت سرمربی تیم ملی مشخص نیست و برنامه روشنی نیز برای آینده این تیم دیده نمی‌شود؛ شرایطی که ضرورت برنامه‌ریزی منسجم، برگزاری اردوهای آماده‌سازی و فراهم کردن فرصت حضور در رقابت‌های بین‌المللی را دوچندان می‌کند.
تیمی که در دو دوره متوالی به جام ملت‌های آسیا صعود کرده شایسته آن است که با حمایت و برنامه‌ریزی مناسب مسیر پیشرفت خود را ادامه دهد نه اینکه برای ارتقای جایگاهش در رده‌بندی فیفا چشم‌انتظار لغزش رقبا بماند. صعود یک‌پله‌ای ایران می‌تواند اتفاقی مثبت باشد اما آنچه اهمیت دارد تبدیل این جایگاه به پیشرفتی واقعی است. هدفی که بدون حمایت عملی فدراسیون و فراهم کردن فرصت رقابت برای ملی‌پوشان محقق نخواهد شد.
صعودی که نباید واقعیت‌ها را پنهان کند
فدراسیون فوتبال می‌تواند صعود یک‌پله‌ای تیم ملی زنان در رده‌بندی فیفا را به‌عنوان خبری مثبت بازتاب دهد و حتی آن را جشن بگیرد اما آنچه اهمیت بیشتری دارد نگاهی واقع‌بینانه به شرایط تیمی است که این رتبه را در اختیار گرفته است. قرار گرفتن در رتبه‌ای بهتر زمانی نشانه پیشرفت خواهد بود که حاصل عملکرد بهتر در زمین مسابقه، افزایش کیفیت فنی و کسب نتایج مطلوب مقابل حریفان باشد نه زمانی که تغییر جایگاه بدون انجام حتی یک مسابقه و در نتیجه افت امتیازات تیمی دیگر اتفاق می‌افتد.
این موضوع به معنای بی‌اهمیت بودن صعود ایران نیست بلکه تأکیدی بر این واقعیت است که نباید یک جابه‌جایی در جدول رده‌بندی را با پیشرفت واقعی اشتباه گرفت. فدراسیون نباید به این تغییر یک‌پله‌ای دل خوش کند و تصور کند که وضعیت فوتبال زنان در مسیر مطلوبی قرار دارد. رتبه امروز ایران به‌تنهایی نمی‌تواند پاسخگوی پرسش‌هایی درباره ماه‌ها دوری از مسابقه، فرصت‌های ازدست‌رفته و بلاتکلیفی برنامه‌های آینده باشد.
تیم ملی زنان ایران در دو دوره متوالی جام ملت‌های آسیا حضور داشته است. دستاوردی که نشان می‌دهد این تیم ظرفیت حضور در سطح اول رقابت‌های قاره‌ای را دارد. حیف است تیمی که توانسته دو بار پیاپی به مهم‌ترین تورنمنت ملی فوتبال زنان آسیا راه پیدا کند در ادامه مسیر بدون برنامه رقابتی روشن رها شود و به‌جای تلاش برای صعود واقعی چشم‌انتظار شکست رقبا و تغییرات جدول رده‌بندی بماند.
