مشهد- در سایه بی‌توجهی متولیان ورزشی خراسان رضوی، ملی‌پوشان کبدی استان ناچارند هزینه‌های سنگین اردوهای تیم ملی را از جیب شخصی بپردازند.
خبرگزاری مهر- گروه استان‌ها: تصویرِ دختران ملی‌پوش کبدی که برای رسیدن به سکوی افتخار، ناچار شدند مسیر طاقت‌فرسای رسیدن به اردو را در راهروی قطار و به‌صورت ایستاده طی کنند، تلخ‌ترین روایت از وضعیت ورزش قهرمانی در خراسان رضوی است. در حالی که این ورزشکاران با کسب عناوین آسیایی، پرچم ایران را در میادین بین‌المللی به اهتزاز درآورده‌اند، بی‌توجهی متولیان استانی و نبود بودجه، آن‌ها را تا مرز دلسردی و انصراف از ادامه مسیر حرفه‌ای پیش برده است.
سیاهه گلایه‌های سرمربی تیم ملی کبدی از وضعیت زیرساختی و حمایت‌های مالی در خراسان رضوی، پرده از واقعیتی تلخ برمی‌دارد که در آن قهرمانان ملی، هزینه‌های درمان و اعزام خود را از جیب شخصی می‌پردازند. حکایت سفر به اردوی تیم ملی در راهروی قطار، تنها مشتی نمونه خروار از سوءمدیریتی است که استعدادهای درخشان کبدی استان را در پیچ‌وخم وعده‌های بی‌پشتوانه مسئولان ورزشی و شهری گرفتار کرده است.
تضاد میان درخشش ملی‌پوشان کبدی خراسان رضوی در مسابقات جهانی و آسیایی با نبود حداقل‌های حمایتی در استان، این رشته ورزشی را در وضعیت بحرانی قرار داده است. از هزینه‌های ده‌ها میلیونی درمان آسیب‌دیدگی ورزشکاران که بر دوش خانواده‌ها سنگینی می‌کند تا کمبود فضای تمرینی و بی‌مهری در پرداخت پاداش‌ها، همه و همه باعث شده است تا مربیان این رشته پس از دو دهه تلاش، نسبت به آینده کبدی در کلان‌شهر مشهد با تردیدهای جدی سخن بگویند.
وقتی نایب‌قهرمان آسیا با ایستادن در راهروی قطار راهی اردوی تیم ملی می‌شود
سمانه افخم، سرمربی تیم کبدی خراسان رضوی و مربی تیم ملی در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به مسیر ورزشی و ظرفیت‌های بازیکنان استان به‌ویژه آیناز فرامرزی (ملی‌پوش خراسانی) اظهار کرد: آیناز حدود هشت سال پیش از رشته تکواندو وارد کبدی شد؛ بازیکنی بسیار بااستعداد، با بدنسازی مناسب، دست‌های کشیده و چهارشانه که استایل بدنی بسیار ایده‌آلی برای کبدی دارد. هرچند سه سال دوران کرونا تمرینات و مسابقات را تحت تأثیر قرار داد و فرصت طلایی رده سنی جوانان را از او گرفت، اما بلافاصله پس از آن توانست در مسابقات قهرمانی آسیای پردیس تهران به مقام نایب‌قهرمانی برسد.
سرمربی تیم کبدی خراسان رضوی و مربی تیم ملی افزود: این ملی‌پوش پس از آن در مسابقات جهانی بنگلادش حضوری پررنگ داشت و اوج هنرنمایی او در مسابقات ناگویا بود؛ مسابقاتی که صحنه کسب امتیاز درشت او برابر تیم مدعی هندوستان بازتاب گسترده‌ای داشت و نشان داد استان ما چه سرمایه‌های بی‌بدیلی در این رشته دارد. با این حال، حفظ چنین ورزشکاری در سطح اول آسیا نیازمند پشتیبانی‌هایی است که متأسفانه هیچ نشانی از آن در استان دیده نمی‌شود.
هزینه‌های گزاف درمان، مکمل و دست‌های خالی خانواده‌ها
وی با گلایه از فشارهای سنگین مالی بر دوش خانواده‌های ورزشکاران عنوان کرد: کبدی ورزشی پربرخورد با تماس‌های بدنی سنگین است و سطح حرفه‌ای، سطح آسیب‌های بدنی را نیز افزایش می‌دهد. ورزشکار ما باید زیر نظر فیزیوتراپ تخصصی باشد؛ آیناز پیش از مسابقات به دلیل آسیب‌دیدگی شدید زانو مجبور شد دوره‌های درمانی فشرده‌ای را پشت سر بگذارد که حدود ۳۰ میلیون تومان هزینه برداشت و از جیب شخصی پرداخت شد.
افخم در ادامه تصریح کرد: علاوه‌بر هزینه‌های درمان، یک ورزشکار ملی‌پوش نیازمند نوارچسب‌های مخصوص عضلات (تِیپ) است که هر رول آن حدود یک میلیون و ۵۰۰ هزار تومان قیمت دارد و تنها برای سه تا چهار جلسه کفایت می‌کند؛ همچنین هزینه‌های مکمل‌های ورزشی هر دو تا سه ماه رقمی بین ۴۰ تا ۵۰ میلیون تومان می‌شود. خانواده‌ای از قشر متوسط که فرزندی بدون درآمد را در تراز ملی به ورزش کشور معرفی کرده، چگونه می‌تواند به‌تنهایی این بار سنگین را بر دوش بکشد؟
سفر به اردوی ملی در راهروی قطار؛ هیئت گفت بودجه نداریم
سرمربی تیم کبدی خراسان رضوی و مربی تیم ملی با تشریح سختی‌های باورنکردنی سفر به اردوهای تیم ملی خاطرنشان کرد: هیئت استان بارها اعلام کرده بود شما فاکتور بیاورید تا هزینه رفت‌وآمد را بپردازیم، اما در عمل هیچ پولی پرداخت نشد و اعلام کردند هیئت بودجه و موجودی ندارد. در آستانه اعزام به ناگویا و در ایام پایانی ماه صفر و شهادت امام رضا (ع)، بلیت پرواز که بیش از ۱۲ تا ۱۳ میلیون تومان بود و توان خریدش را نداشتیم؛ اتوبوس‌ها نیز نبودند.
وی ادامه داد: برای تست‌های آمادگی جسمانی آکادمی ملی المپیک، به همراه دو ورزشکار (از جمله آیناز و فاطمه سرگزی) به‌سختی و با قطار عازم شدیم. قطار جا نداشت و با این شرط سوار شدیم که تا پیدا شدن جا در راهرو بمانیم. متأسفانه قطار حتی رستوران نداشت و ما دو ساعت تمام سرِ پا در راهروی سالن قطار ایستادیم. در نهایت، با لطف یک خانواده مسافر که دلشان به حال این دختران ملی‌پوش سوخت، دو بازیکن ما به‌صورت مشترک روی یک تخت استراحت کردند تا فردا بتوانند در آزمون جسمانی شرکت کنند.
تبعیض میان استان‌ها؛ پاداش‌هایی که پرداخت نشد
افخم به تفاوت فاحش حمایت‌ها میان خراسان رضوی و سایر استان‌ها پرداخت و گفت: در حالی که در اردوهای وزارت ورزش مبالغی مشخص برای حقوق ورزشکاران در نظر گرفته شده بود و استان‌هایی مثل البرز هزینه رفت‌وآمد، مکمل و لباس ملی‌پوشان خود را به‌طور کامل پوشش می‌دادند و ورزشکاران سایر استان‌ها ماهانه تا سقف ۳۰ میلیون تومان یا بیشتر دریافتی داشتند، برای ما تنها چهار ماه مبلغ ۱۵ میلیون تومان واریز شد و پس از آن قطع گردید.
سرمربی تیم کبدی خراسان رضوی و مربی تیم ملی افزود: در زمان بدرقه تیم به ناگویا، استان‌های دیگر مبالغی از ۸۰ تا ۱۵۰ میلیون تومان به ورزشکارانشان پرداختند، اما به ما ریالی داده نشد. حتی در حین مسابقات، از استان‌های دیگر به ملی‌پوشانشان پیام دادند که به محض بازگشت، چک ۵۰۰ میلیونی برای نایب‌قهرمانی آماده است، یا قول اهدا زمین، خودرو و مسکن دادند؛ اما در مشهد با وجود قول‌هایی که از سوی اداره‌کل ورزش و جوانان مبنی بر پرداخت هزینه‌ها پیش از اعزام داده شد، هیچ پرداختی صورت نگرفت و وعده تجمیع مبالغ بدرقه و استقبال نیز تا امروز روی کاغذ مانده است.
وی با اشاره به بیش از دو دهه فعالیت خود در کبدی استان تشریح کرد: بیش از ۲۰ سال است بدون هیچ چشم‌داشتی پای هیئت کبدی ایستاده‌ام و همواره تیم‌های ما روی سکو رفته‌اند. امسال نیز با وجود عدم عقد قرارداد و نبود حامی مالی در لیگ بزرگسالان، با اتکا به رده‌های پایه موفق شدیم سه عنوان قهرمانی پیاپی کشوری شامل قهرمانی نوجوانان کشور، قهرمانی استعدادهای برتر و قهرمانی امیدهای کشور را به دست آوریم؛ اما با وجود تمام این افتخارات، هیچ پاداشی به این دختران داده نشد. دلسردی به حدی است که حتی در مسابقات استعدادهای برتر، در حالی که در شهرهایی چون شهرکرد پاداش‌های ۲۰ میلیون تومانی به نفرات سوم دادند، در استان ما تنها به اهدای یک شاخه گل بسنده شد؛ شاخه‌گل‌هایی که بچه‌ها از شدت ناراحتی و بی‌مهری، آن‌ها را گوشه سالن رها کردند. متأسفانه بازیکنی چون فاطمه سرگزی نیز که شایستگی کامل برای اعزام به ناگویا داشت، با مشکلات اداری مواجه شد.
شهرداری و استانداری حامی ورزشکاران قهرمان نیستند
افخم با گلایه از مدیریت شهری و مجموعه استانداری مشهد عنوان کرد: در بسیاری از شهرهای کشور، شهرداری‌ها بزرگ‌ترین حامی ورزش قهرمانی هستند، اما وقتی به شهرداری مشهد مراجعه می‌کنیم، پاسخ می‌دهند که مصوبه‌ای برای حمایت از قهرمانان و مدال‌آوران آسیایی ندارند و تنها روی ورزش پایه تمرکز دارند؛ حتی در استعدادیابی هم حمایتی صورت نمی‌گیرد و هیچ اسپانسری حاضر به حمایت از تیم‌های ما نیست.
سرمربی تیم کبدی خراسان رضوی و مربی تیم ملی ادامه داد: این در حالی است که وقتی به استان‌هایی مانند سیستان و بلوچستان نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که استاندار آن‌ها به ورزشکار مدال‌آور کبدی پاداش ۵۰۰ میلیون تومانی می‌دهد؛ اما در کلان‌شهری چون مشهد، پاسخ‌ها به گونه‌ای است که گویی امکان هیچ‌گونه حمایتی از مدال‌آوران بین‌المللی وجود ندارد.
تنها سالن شهر هم نصفه و غیراستاندارد است
وی در خصوص زیرساخت‌های فاجعه‌بار این رشته در مشهد تأکید کرد: مشکل بزرگ ما نداشتن سالن مناسب است. در کل مشهد تنها یک سالن در مجموعه شهید بهشتی به نام «خانه کبدی» داریم که از مناطق دوردست شهر از جمله فریمان، فرودگاه و قاسم‌آباد ورزشکاران مجبورند برای تمرین به این نقطه بیایند. حتی مربیان ما ماه‌ها در بوستان‌هایی مثل پارک عامل کار استعدادیابی را انجام دادند.
افخم افزود: همین سالن تنها نیز ابعاد استانداردی ندارد و حتی امکان تمرین حرکات پرتابی در آن نیست. بدتر اینکه نیمی از کفپوش سالن در میانه تعویض تاتامی رها شده و عملاً نیمی از فضای سالن بلااستفاده است. با این شرایط، چگونه می‌توان استعدادیابی گسترده در حاشیه شهر، مصلی یا سیدی انجام داد و تیمی منسجم راهی میادین کرد؟
معلم حق‌التدریس آموزش و پرورش با حقوق حداقلی و بدون امنیت شغلی
سرمربی تیم کبدی خراسان رضوی و مربی تیم ملی گفت: متولد ۱۳۶۵ و دارای مدرک کارشناسی تربیت‌بدنی هستم. سال ۱۳۹۶ به عنوان بازیکن مدال برنز آسیا را کسب کردم و سال‌ها در قامت مربی تیم ملی بزرگسالان، مسابقات آسیایی پردیس، رقابت‌های آسیایی جوانان و مسابقات ناگویا حضور داشته‌ام، اما متأسفانه هنوز در آموزش و پرورش به صورت حق‌التدریس و با حداقل حقوق اداری فعالیت می‌کنم.
وی خاطرنشان کرد: در طول سال‌هایی که باید پیگیر استخدام می‌بودم، تمام وقت و انرژی‌ام را در اردوهای تیم ملی و برای اهتزاز پرچم کشور صرف کردم. امروز نه‌تنها از سوی ورزش حقوقی دریافت نمی‌کنم، بلکه بیش از ۵۰ درصد دخترانی که برای کبدی ثبت‌نام می‌کنند بضاعت مالی ندارند و شهریه‌ای از آن‌ها گرفته نمی‌شود. من حتی اندک حقوق حق‌التدریسی‌ام و حتی درآمد همسرم را خرج تأمین بلیت اتوبوس و قطار اردوهای ورزشی می‌کنم. این وضعیت برای قهرمانان و مربیان ملی‌پوش شایسته نیست و اگر تدبیری اندیشیده نشود، آخرین بارقه‌های انگیزه در میان استعدادهای کبدی استان خاموش خواهد شد.
