توانایی‌های لامین یامال می‌تواند بارسلونا را به یک تغییر تاکتیکی بزرگ سوق دهد؛ تغییری شبیه تصمیم جسورانه گواردیولا برای انتقال لیونل مسی به مرکز خط حمله.
به گزارش ایلنا، پاس جادویی لامین یامال به فرمین لوپز برای به ثمر رساندن گل پیروزی بارسلونا مقابل اتلتیکومادرید با نتیجه ۲ بر یک، صرفاً یک نمایش درخشان دیگر از استعداد استثنایی این بازیکن نبود. این حرکت درخشان می‌تواند بحثی تاکتیکی را درباره احتمال تغییر جایگاه این ستاره مستعد اسپانیایی در دوران حرفه‌ای‌اش به راه بیندازد.
یامال در دیدار مقابل اتلتیکومادرید بار دیگر ثابت کرد که خطرآفرینی او فقط به دریبل‌زنی و نفوذ از جناح محدود نمی‌شود. او با یک پاس عمقی تماشایی، فرمین را در موقعیت تک‌به‌تک با یان اوبلاک قرار داد و هافبک بارسلونا نیز با ضربه‌ای دقیق، این فرصت را به گل تبدیل کرد تا سه امتیاز ارزشمند برای تیمش به ارمغان بیاورد.
از جناح راست به مرکز زمین؟
هیچ‌کس تردیدی ندارد که یامال مهم‌ترین موتور هجومی بارسلوناست. با این حال، اتکای مداوم به او در جناح راست ممکن است بخشی از توانایی‌هایش را محدود کرده باشد.
یامال معمولاً توپ را در نزدیکی خط طولی دریافت می‌کند و در بسیاری از مواقع باید با مدافعی روبه‌رو شود که یک هافبک یا حتی وینگر تیم حریف نیز برای کمک به او به عقب برگشته است. از سوی دیگر، حمایت هجومی مدافع کناری بارسلونا نیز همیشه به‌موقع انجام نمی‌شود.
مشکل زمانی جدی‌تر می‌شود که یامال مجبور باشد به‌تنهایی راه‌حلی برای عبور از این شرایط پیدا کند. حریفان اکنون به‌خوبی می‌دانند که او هنگام حرکت به سمت داخل و استفاده از پای چپش تا چه اندازه خطرناک است. به همین دلیل، آن‌ها بیش از گذشته فضای مقابل او را می‌بندند و با دو بازیکن به مهارش می‌پردازند.
اما اگر یامال دیگر مجبور نباشد برای رسیدن به خطرناک‌ترین منطقه زمین، این مسیر طولانی را از جناح طی کند، چه اتفاقی می‌افتد؟ اگر او حملاتش را از عمق زمین آغاز کند؛ جایی که دید کاملی نسبت به تمام زمین دارد، می‌تواند جریان بازی را هدایت کند، پاس‌های عمقی پشت خط دفاعی بفرستد و بدون نیاز به عبور از چند مدافع، اقدام به شوت‌زنی کند، چه؟
گواردیولا با مسی این کار را انجام داد؛ فلیک هم آزمایش را آغاز کرده است
مهم‌ترین نمونه تاریخی که در این زمینه می‌توان به آن اشاره کرد، تصمیم پپ گواردیولا در فصل ۲۰۰۹-۲۰۰۸ است؛ زمانی که او لیونل مسی را به‌جای ادامه حضور در جناح راست، در نقش مهاجم کاذب به میدان فرستاد.
آن مسابقه مشهور مقابل رئال مادرید که با پیروزی ۶ بر ۲ بارسلونا در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو در دوم مه ۲۰۰۹ به پایان رسید، بهترین نمایش از این ایده بود. گواردیولا از مسی می‌خواست به فضاهای میان خط هافبک و خط دفاعی حریف عقب‌نشینی کند؛ در حالی که تیری آنری و ساموئل اتوئو با حرکت به پشت مدافعان، از فضاهای خالی ایجادشده بهره می‌بردند.
هدف گواردیولا صرفاً افزایش تعداد گل‌های مسی نبود. او می‌خواست این بازیکن را به مرکز اصلی بازی‌سازی و موتور محرک تمام حملات تیم تبدیل کند؛ تصمیمی که نسخه‌ای بسیار تأثیرگذارتر از ستاره آرژانتینی را به نمایش گذاشت.
نکته جالب اینجاست که فلیک نیز فرصت تکرار چنین ایده‌ای با یامال را نادیده نگرفته است.
در دسامبر ۲۰۲۵، سرمربی آلمانی در دیدار مقابل رئال بتیس، یامال را در نقش بازی‌ساز و پشت سر فران تورس، مهاجم تیم، به میدان فرستاد. یامال نمایش چشمگیری داشت، زمینه‌ساز دو گل شد و خودش نیز از روی نقطه پنالتی گلزنی کرد.
فلیک در آن زمان فاش کرد که درباره این ایده با یامال و اعضای کادر فنی صحبت کرده و این بازیکن نیز علاقه خود را به فرصت بازی در پست شماره ۱۰ ابراز کرده است.
مارکوس لوپز، کارشناس اسپانیایی فوتبال، نیز پیش‌بینی کرده بود که یامال دیر یا زود به موقعیتی مرکزی‌تر منتقل خواهد شد؛ زیرا اعتقاد دارد توانایی‌های این بازیکن برای درخشش در نقش بازی‌ساز کاملاً مناسب است.
بارسلونا از حضور یامال در عمق زمین چه سودی می‌برد؟
مزایای احتمالی این تغییر جایگاه متعدد است. مهم‌ترین آن‌ها آزاد کردن یامال از محدودیت‌های خط طولی و در اختیار گذاشتن گزینه‌های بیشتر برای پاس دادن، حرکت بدون توپ و شوت‌زنی است.
اگر یامال پشت سر مهاجم به میدان برود، به پدری نزدیک‌تر خواهد شد و این دو بازیکن می‌توانند با ردوبدل کردن پاس، برتری عددی در خط میانی ایجاد کنند. او همچنین می‌تواند از حرکات رافینیا و دیگر وینگر تیم که به پشت خط دفاعی حریف نفوذ می‌کنند، بهره ببرد و با پاس‌های خود آن‌ها را در موقعیت گلزنی قرار دهد.
حضور یک مهاجم نوک تخصصی نیز می‌تواند به سود بارسلونا باشد. چنین بازیکنی با مشغول کردن دو مدافع میانی حریف و عقب نگه داشتن آن‌ها، فضای بیشتری مقابل محوطه جریمه برای یامال ایجاد می‌کند؛ به‌جای آنکه این ستاره جوان در هر حمله مجبور شود به سمت کناره‌ها متمایل شود.
بازی در مرکز زمین همچنین می‌تواند نقش یامال را در جریان شکل‌گیری حملات پررنگ‌تر کند؛ به‌جای اینکه او منتظر بماند تا توپ در مناطق مشخصی از زمین به پایش برسد.
گواردیولا نیز زمانی همین ایده را درباره مسی به کار گرفت که متوجه شد بهترین بازیکن تیم باید تا حد امکان در مراحل مختلف بازی مشارکت داشته باشد.
نگرانی جدی؛ آیا یامال مهم‌ترین سلاحش را از دست می‌دهد؟
با وجود جذابیت این ایده، انتقال یامال به مناطق مرکزی لزوماً به معنای تبدیل شدن او به نسخه‌ای بهتر از خودش نیست.
یکی از مهم‌ترین سلاح‌های این بازیکن، توانایی‌اش در قرار گرفتن در موقعیت تک‌به‌تک مقابل مدافع کناری، عبور از او و سپس نفوذ به فضای خالی است. این برتری ممکن است زمانی کاهش پیدا کند که یامال در مرکز زمین و در میان تعداد بیشتری از بازیکنان حریف قرار بگیرد.
دریافت توپ در مرکز زمین ممکن است او را مجبور کند در شرایطی بازی کند که پشتش به دروازه حریف است؛ شرایطی کاملاً متفاوت با موقعیت مورد علاقه‌اش در جناح راست، جایی که معمولاً رو به مدافعان توپ را دریافت می‌کند.
خطرات دفاعی نیز نباید نادیده گرفته شوند. از دست دادن توپ در مناطق مرکزی زمین هزینه بسیار بیشتری دارد و می‌تواند فرصت ضدحملات سریع و خطرناک را در اختیار حریف قرار دهد؛ ضدحملاتی که ممکن است برای بارسلونا دردسرساز شوند.
آیا فلیک به جسارت گواردیولا نیاز دارد؟
کاری که گواردیولا با مسی انجام داد، فراتر از یک تغییر ساده در جایگاه بازیکن بود. او تمام ساختار هجومی تیم را بر اساس بهترین استعداد در اختیارش بازسازی کرد.
بارسلونا اکنون ممکن است در شرایط مشابهی با یامال قرار گرفته باشد. این وینگر جوان به کانون توجه رقبای بارسلونا تبدیل شده و یکی از بازیکنانی است که بیش از دیگران با یارگیری دو نفره مهار می‌شود.
البته این به معنای آن نیست که یامال باید به نسخه‌ای کاملاً مشابه مسی تبدیل شود یا بارسلونا تهدیدآفرینی او از جناح راست را کنار بگذارد. اما ادامه اتکا به همین روش همیشگی ممکن است ابزارهای لازم برای محدود کردن تأثیرگذاری او را در اختیار رقبا قرار دهد.
لحظه درخشش فرمین لوپز مقابل اتلتیکومادرید یادآوری به‌موقعی بود که یامال در کنار مهارت‌های یک وینگر، از قدرت دید و بازی‌سازی یک هافبک خلاق نیز برخوردار است.
اکنون پرسش اصلی پیش روی فلیک قرار دارد: آیا او به استفاده از این توانایی‌ها در جناح راست بسنده می‌کند یا آن‌قدر جسارت دارد که همانند تصمیم تاریخی گواردیولا درباره مسی در سال‌های گذشته، بهترین بازیکن تیمش را دوباره کشف کند و جایگاه تازه‌ای برای درخشش او در نظر بگیرد؟
انتهای پیام/
