آغاز همکاری یحیی گل‌محمدی با تیم ملی امید در شرایطی رقم خورده که وضعیت قراردادی دستیاران او همچنان محل بحث است. ماجرایی که پرسش‌هایی درباره شیوه انتخاب مربیان، بررسی تعهدات قبلی و مدیریت قراردادها در فدراسیون فوتبال ایجاد کرده است.
به گزارش خبرنگار ایلنا، انتخاب سرمربی برای تیم‌های ملی معمولاً با معرفی رسمی، اعلام برنامه‌های فنی و آغاز تمرینات همراه است، اما آنچه در پرونده یحیی گل‌محمدی رخ داده، نشان می‌دهد توافق با سرمربی لزوماً به معنای پایان تمام مراحل اداری و قراردادی نیست.
گل‌محمدی در شرایطی هدایت تیم ملی امید را برعهده گرفته که وضعیت قرارداد برخی اعضای کادر فنی موردنظر او با باشگاه دهوک عراق، به یکی از مسائل حل‌نشده این همکاری تبدیل شده است. موضوعی که به مذاکرات جداگانه و حتی برگزاری جلسه شبانه برای رسیدن به توافق منجر شد.
نکته قابل تأمل اینجاست که تمرینات تیم ملی امید زیر نظر سرمربی جدید آغاز شده، اما تعیین تکلیف قرارداد دستیاران همچنان در دستور کار قرار دارد. اتفاقی که این پرسش را مطرح می‌کند که آیا فدراسیون فوتبال پیش از نهایی کردن انتخاب گل‌محمدی، وضعیت قراردادی تمام اعضای کادر فنی پیشنهادی او را بررسی کرده بود؟
اگر چنین بررسی‌ای انجام شده، چرا حل مسئله به مراحل پایانی مذاکرات کشیده شده است؟ در غیر این صورت، چگونه انتخاب سرمربی بدون روشن شدن یکی از مهم‌ترین پیش‌نیازهای آغاز همکاری صورت گرفته است؟
البته بدون دسترسی به متن قراردادها و اطلاع از جزئیات مذاکرات، نمی‌توان درباره مسئولیت حقوقی طرفین قضاوت قطعی داشت. با این وجود، طولانی شدن روند تعیین تکلیف دستیاران، پرسش‌هایی درباره هماهنگی میان بخش‌های فنی، مدیریتی و حقوقی فدراسیون ایجاد می‌کند.
دستیارانی که در معادلات مدیریتی فراموش می‌شوند
در فوتبال ایران، هنگام انتخاب سرمربی معمولاً بیشترین توجه به نام مربی، سوابق او، دستمزد و برنامه‌های فنی معطوف می‌شود. این در حالی است که وضعیت قراردادی دستیاران نیز می‌تواند به اندازه توافق با سرمربی اهمیت داشته باشد.
یک مربی ممکن است برای همکاری با تیم جدید به توافق برسد، اما دستیاران مورد اعتماد او همچنان با باشگاه قبلی قرارداد داشته باشند. در چنین شرایطی، انتقال کادر فنی نیازمند بررسی تعهدات قبلی، شرایط فسخ، مطالبات مالی و موافقت طرف‌های قرارداد است.
این دقیقاً همان مسئله‌ای است که در پرونده گل‌محمدی مطرح شده و مذاکرات با باشگاه دهوک عراق را به بخشی از فرآیند آغاز همکاری او با تیم ملی امید تبدیل کرده است.
داشتن قرارداد از سوی دستیاران نه غیرمعمول است و نه ایرادی به آنها وارد می‌کند. مسئله اصلی این است که فدراسیون فوتبال باید پیش از اعلام رسمی انتخاب سرمربی، درباره امکان حضور اعضای کادر فنی موردنظر او نیز به جمع‌بندی برسد.
قرارداد سفیدامضا و ابهام در تعهدات
پرونده اخیر بار دیگر موضوع شفافیت قرارداد مربیان در فوتبال ایران را مطرح می‌کند. مسئله‌ای که تنها به تیم ملی امید محدود نیست و در سطح تیم ملی بزرگسالان و باشگاه‌ها نیز اهمیت دارد.
در قراردادهای حرفه‌ای، مدت همکاری، مبلغ دستمزد، نحوه پرداخت، شرایط فسخ و مسئولیت هر یک از طرفین باید مشخص باشد. این موضوع درباره دستیاران نیز صدق می‌کند، به‌ویژه زمانی که قرارداد آنها مستقل از قرارداد سرمربی تنظیم شده باشد.
از سوی دیگر، گاهی در مباحث رسانه‌ای فوتبال ایران از اصطلاح «قرارداد سفیدامضا» استفاده می‌شود. به‌کارگیری چنین عنوانی درباره هر قرارداد مشخص، بدون بررسی سند و اطلاع از جزئیات آن، نمی‌تواند مبنای قضاوت حقوقی قرار بگیرد. با این حال، ضرورت روشن بودن تعهدات مالی و اجرایی، موضوعی است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت.
فدراسیون فوتبال باید بتواند درباره وضعیت رسمی قراردادهای مربیان، مدت همکاری و تعهدات اصلی توضیح روشنی ارائه کند. انتشار این اطلاعات نیز لزوماً به معنای افشای تمام جزئیات محرمانه قراردادها نیست.
مسئولیت فدراسیون از چه زمانی آغاز می‌شود؟
انتخاب سرمربی تیم ملی یک تصمیم فنی است، اما اجرای آن به مجموعه‌ای از تصمیمات مدیریتی و حقوقی وابسته است.
زمانی که فدراسیون برای جذب یک مربی اقدام می‌کند، بررسی وضعیت قرارداد قبلی او و دستیارانش باید بخشی از همان فرآیند اولیه باشد، نه موضوعی که پس از اعلام توافق و آغاز تمرینات تازه مورد مذاکره قرار بگیرد.
این مسئله در انتقال مربیان از باشگاه‌های خارجی حساسیت بیشتری پیدا می‌کند، زیرا شرایط قرارداد، تعهدات مالی و شیوه حل اختلاف ممکن است با مقررات و توافقات متفاوتی همراه باشد.
در پرونده گل‌محمدی، مسئله اصلی صرفاً مذاکرات با دهوک یا هزینه احتمالی پایان همکاری دستیاران نیست. پرسش مهم‌تر این است که چرا تعیین تکلیف این تعهدات به مرحله‌ای رسیده که سرمربی جدید کار خود را آغاز کرده، اما وضعیت کامل کادر فنی هنوز روشن نشده است.
فدراسیون فوتبال برای جلوگیری از تکرار چنین اتفاقاتی باید پیش از معرفی مربیان، درباره ترکیب کادر فنی، قراردادهای قبلی، مسئولیت پرداخت‌ها و شرایط پایان همکاری به توافق مشخصی برسد.
پرونده تیم ملی امید اکنون فرصتی برای پاسخ دادن به همین پرسش‌هاست. اینکه چه زمانی وضعیت قرارداد دستیاران بررسی شده، کدام تعهدات همچنان باقی مانده و مسئولیت نهایی تعیین تکلیف آنها برعهده چه کسی است.
پاسخ روشن به این پرسش‌ها می‌تواند مشخص کند مشکل اخیر صرفاً نتیجه پیچیدگی یک انتقال باشگاهی بوده یا نشانه‌ای از نقص در فرآیند انتخاب و عقد قرارداد مربیان تیم‌های ملی.
انتهای پیام/
