تحقیق جدید: مصرف انار می‌تواند نارسایی قلبی را تا ۸۰ درصد بهبود دهد

پژوهشگران کینگز کالج لندن می‌گویند ترکیب Urolithin A که بدن پس از مصرف خوراکی‌هایی مانند انار، گردو و برخی انواع توت تولید می‌کند، در مدل‌های حیوانی با نوعی از نارسایی قلبی، عملکرد قلب را تا ۸۰ درصد بهبود داد. این ترکیب همچنین به شل‌شدن بهتر بافت قلب کمک کرد و میزان فیبروز و بزرگ‌شدن غیرطبیعی قلب را کاهش داد.

به گزارش ساینس‌دیلی، این پژوهش بر نوعی از نارسایی قلبی به نام HFpEF متمرکز بود. در این بیماری، قلب همچنان می‌تواند خون را به‌خوبی پمپاژ کند، اما عضله قلب سفت می‌شود و نمی‌تواند بین ضربان‌ها به‌اندازه کافی شل شود و خون دریافت کند.

HFpEF حدود نیمی از موارد نارسایی قلبی را تشکیل می‌دهد و می‌تواند باعث تنگی نفس، خستگی، کاهش توانایی ورزش و افت کیفیت زندگی شود. درمان این بیماری نیز به‌دلیل عوامل متعدد دخیل در آن، از جمله افزایش سن، فشار خون بالا و دیابت، دشوار است و گزینه‌های درمانی نسبتاً محدودی دارد.

تأثیر مصرف انار بر نارسایی قلبی

پژوهشگران دریافتند یورولیتین A می‌تواند پروتئینی به نام PKG1α را فعال کند. این پروتئین در عملکرد رگ‌های خونی و شل‌شدن عضله قلب نقش دارد. یورولیتین A با اثرگذاری بر یک اسید آمینه مشخص در این پروتئین، مسیری را فعال می‌کند که با بهبود عملکرد قلب ارتباط دارد.

در مدل‌های حیوانی، درمان با یورولیتین A شاخص‌های عملکرد قلب را تا ۸۰ درصد بهبود داد. تست‌های آزمایشگاهی همچنین نشان دادند این ترکیب توانایی بافت قلب برای شل‌شدن را افزایش می‌دهد و فیبروز یا ایجاد بافت اسکار در قلب را کاهش می‌دهد. یورولیتین A همچنین از بزرگ‌شدن سلول‌های عضله قلب جلوگیری و به حفظ عملکرد طبیعی آن‌ها کمک کرد.

پژوهشگران برای بررسی بیشتر، این ترکیب را روی بافت قلب انسان که از سلول‌های بنیادی انسانی ساخته شده بود نیز آزمایش کردند. یورولیتین A در این مدل باعث بهبود قابل‌توجه توانایی بافت برای شل‌شدن شد. به گفته پژوهشگران، این نتیجه می‌تواند نشان دهد یافته‌های مشاهده‌شده در مدل‌های حیوانی ظرفیت بررسی بیشتر در ارتباط با عملکرد قلب انسان را دارند.

محققان می‌گویند شواهد کافی برای توصیه به مصرف انار به‌عنوان درمان نارسایی قلبی وجود ندارد، اما یافته‌ها احتمال بررسی رویکردهای غذایی برای افزایش تولید یورولیتین A در بدن را مطرح می‌کنند. این نتایج فعلاً به مدل‌های حیوانی و بافت‌های آزمایشگاهی انسانی محدود هستند و برای مشخص‌شدن اثربخشی این روش در بیماران، انجام کارآزمایی‌های بالینی روی انسان ضروری است.

یافته‌های این مطالعه در ژورنال Science Advances منتشر شده و بنیاد قلب بریتانیا از آن حمایت مالی کرده است.