ترانه‌ای که جهان را نجات می‌دهد؛
جایزه بزرگ رمان آکادمی فرانسه به سباستین لاپاک برای «آوای پرندگان» اهدا شد.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از لوموند، آکادمی فرانسه در جلسه پنجشنبه ۲۹ اکتبر ۲۰۲۶، جایزه بزرگ رمان خود به ارزش ۱۰هزار یورو را به سباستین لاپاک برای رمان «آوای پرندگان» اهدا کرد.
سباستین لاپاک در دور سوم رأی‌گیری با کسب ۸ رأی از هیئت داوران، از ۷ رأی یانیک هانل و ۳ رأی ماری پتیتکونو، پیش افتاد و دیگر رمان‌های فینالیست شامل «تنهایی اساتید بی‌نهایت است» نوشته هانل از انتشارات گالیمار و «اورس وحشی» نوشته ماری پتیکونو از انتشارات اِلوئی دورمسون را شکست داد.
کتاب «آوای پرندگان» که اوایل اکتبر منتشر شد، داستان سرنوشت منحصر به فرد نوآ، کودکی در بریتانی در دهه ۱۹۷۰ را روایت می‌کند که پس از ناپدید شدن عشق بزرگش، در پی فرانسیس آسیسی است و با راهنمایی آواز پرندگان، سفری معنوی را آغاز می‌کند.
این کتاب که توسط نشر «اکت سود» به بازار آمده، کتابی شاعرانه در ردپای فرانسیس آسیزی است و چون قصیده‌ای در ستایش مشهورترین و مقدس‌ترین شخصیت‌های عالم مسیحیت و بنیان‌گذار فرقه فرانسیسکن‌ها است که در اواسط قرون وسطی می‌زیست و تأثیر عمیقی بر الهیات و فلسفه غرب گذاشت.
این رمان تأثیرگذار از نویسنده و مقاله‌نویس کاتولیک، در سال ۱۹۷۷ می‌گذرد: نوآ پسری ۷ ساله، بین والدین معتاد به کارش و پسرعموهای پر سر و صدا و پدربزرگ و مادربزرگش که خیلی به آنها مدیون است، گم شده است. در خانه‌شان در فوژه، در حاشیه بریتانی افسانه‌ای، او در تماس نزدیک با طبیعت، اغلب خواب می‌دید که مانند یک پرنده پرواز می‌کند. او نه بال داشت و نه پر؛ فقط باید دستانش را تکان می‌داد تا از زمین، از درختان، از خانه‌ها ببرد و در آسمان بالا برود.
سباستین لاپاک، متولد ۱۹۷۱ در توبینگن آلمان، رمان‌نویس و مقاله‌نویس فرانسوی است. وی که در دانشگاه سوربن، تاریخ و فلسفه خواند، سال ۱۹۹۸، اولین کتاب غیرداستانی خود را با عنوان «ژرژ برنانوس، بار دیگر» منتشر کرد و پس از آن در همان سال نخستین رمانش را با نام «موانع اسرارآمیز» به بازار فرستاد. این دو کتاب نشان دهنده سلیقه او در الهیات، پیاده‌روی و داستان‌های نوآر بودند.
وی پس از آن او با مجله هفتگی «ماریان» کار کرد و در پایان دهه ۱۹۹۰ به فیگارو ادبی پیوست و رمان دوم خود «ایده‌های سحرآمیز» را سال ۱۹۹۹ و گلچین‌های ادبی با عنوان «پیروزی دیونیزوس» را سال ۱۹۹۹ و «رهگذری در رویای من» را سال ۲۰۰۲ منتشر کرد.
سباستین لاپاک جایزه گنکور داستان‌های کوتاه ۲۰۰۲ را برای مجموعه «اسطوره‌شناسی فرانسوی» دریافت کرد.
مجموعه‌ای از سفرهای وی به برزیل، مواد لازم برای کتاب «زیر آفتاب تبعید» (۲۰۰۳) را شکل داد و و بهانه‌ای برای گلچین ادبی «طعم ریو دو ژانیرو» در سال ۲۰۰۴ شد.
او سفرنامه‌ای از آمازون را با عنوان «سفر کوتاه اعتدالین» در سال ۲۰۰۵ نوشت و پس از آن کتاب‌های دیگر او «سرویس اتاق» (۲۰۰۷) و «سیرابی و نامه‌ها» (۲۰۰۷) منتشر شدند.
در ماه مه ۲۰۰۸، کتاب غیرداستانی او با عنوان «او باید برود» در نکوهش سارکوزیسم به بازار آمد.
سباستین لاپاک جوایز متعددی در کارنامه دارد که به جز جایزه معتبر گنکور، جایزه فرانسوا مویاک برای «ایده های شاد» در سال ۱۹۹۹ و جایزه ژان فروستی برای «این دنیا بسیار زیباست» در سال ۲۰۲۱ از جمله آنها هستند.
جایزه بزرگ رمان آکادمی فرانسه در سال ۲۰۲۵ به یانیک لاهِنس برای رمان «مسافران شب» اهدا شده بود.
